Zasoby ludzkie

[Intro – mówione / spoken word]
Yo…
Tu nie ma marzeń, są grafiki, zmiany, plany.
Tu człowiek to numer, nie ma imion, tylko stany.
Obcy szef z kamery patrzy, jakbym był maszyną,
A ja chcę tylko żyć – nie być niczyją cyfrą.

[Zwrotka 1]
W magazynie świt i zmiana jak codziennie,
Wsiadasz w autobus, jedziesz jak bydło – bezmyślnie.
Tłum śpiących twarzy, każdy w swojej ciszy,
Nikt już nie marzy, każdy liczy misję.

Dowóz jak do obory – ludzi pełen wóz,
Nie ma rozmów, tylko zmęczony luz.
Na hali zimno, światło jak z więzienia,
Człowiek to numer, bez znaczenia.

„Zasoby ludzkie” – tak nas tu zwą,
Jakby człowiek był częścią maszyn, ziom.
Liczą minuty, normy, wyniki,
A dusza ginie w tym rytmie logistyki.

[Refren]
My nie roboty, my mamy dusze,
Choć system mówi – „ciszej, bo się wzruszę”.
Nie chcę tak żyć, jak w korpo śnie,
Gdzie czas nie mój, a życie – nie wiem czyje.

[Zwrotka 2]
Poganiacz krzyczy – „tempo, tempo!”
Jakby człowiek był narzędziem, nie człowiekiem.
Zmiennik po zmienniku, dni jak klony,
A każdy z nas ma dom, ma żony, ma dzieci, ma sny – zapomniane tony.

Obiad jesz w biegu, między paletami,
Zupka w plastiku, buch para nad dłońmi.
Nie ma chwili, by usiąść spokojnie,
Bo czas to towar – a człowiek w nim tonie.

W biurze liczą cyfry, w hali pot i kurz,
A szef nie widzi, że człowiek tu już
Nie czuje życia, tylko grafik ból,
I modli się cicho, by dzień się skończył już.

[Zwrotka 3 – nowa, o obcym kapitale]
Obcy kapitał zaciera ręce,
Bo każdy z nas tu to cyfry, nie serce.
Klepią nadzorców po plecach – „dobrze jest!”,
A potem mówią: „redukcja, zwolnij resztę, stres!”

Praca ponad stan, a płaca ta sama,
Śmieszne slogany – *„team spirit”, *„rodzina”.
Biznesowe gadki o wartościach, o wizji,
A my tu w smrodzie – w ich korpo-misji.

Młodzi nadzorcy, z błyskiem w oku,
Myślą, że awans to koniec mroku.
A system ich gniecie jak plastelinę,
Obrabia duszę, aż stracą przyczynę.

[Refren]
My nie roboty, my mamy dusze,
Choć system mówi – „ciszej, bo się wzruszę”.
Nie chcę tak żyć, jak w korpo śnie,
Gdzie czas nie mój, a życie – nie wiem czyje.

[Bridge – spokojnie, refleksyjnie]
Jak padniesz – znajdą drugiego,
Bo człowiek tu tani, jak kilo chleba.
Ale pamiętaj, bratku z hali,
Że w tobie serce, nie kod z szuflady.

[Refren – finał, z mocą]
My nie roboty, my mamy dusze,
Choć świat nas gniecie, my się nie wzruszem.
Niech sobie liczą – my wiemy swoje,
Że praca to życie, nie cudze zyski i wojny.