Mężczyzna, pies i survival

Było ich tylko dwóch
Mężczyzna i pies, a wokół biały puch
I tylko wiatr im przygrywał
Poza nim pustka - nocna cisza
Stąpali tak powoli
Już jakiś dłuższy czas
Znosząc przeszywające chłody
Spragnieni światła, ciepła dnia
Na horyzoncie ni chatynki
Czy jest jakaś nadzieja?
Gdy zewsząd białe pustkowie
Oświetlające tylko trochę czerń nieba
Trzeba się zatrzymać
Na jedną małą chwilkę
By ogień móc rozpalić
Zapałek jest przecież tyle!
Lecz w palce wbija się tysiąc igieł
Aż zapałki nie można utrzymać
Próbuje więc z następną
Nie wykrzesała się żadna iskra
W końcu się udaje
Pomarańcz z żółtym tańczą wesoło
Ale całą radość przerywa
Czapa bieli spadająca w ogniste koło
Mężczyzna tuli swego czworonoga
Czymże jesteśmy dla tej białej toni?
Jak my przeżyjemy
Gdy jeszcze taki szmat drogi?
Nagle pan zamiera
Co jego pupil wyczuwa
Właśnie wpadł na pomysł
Jak ochronić się przed zawieruchą
Lecz jest to pomysł przesiąknięty
Niemoralnością i egoizmem
Poświęcić wiernego przyjaciela
Dla pragnienia przybierającego na sile?
Już po nóż sięga
Lecz ręka wciąż zdrętwiała
Igły znów się wbijają
Powstrzymując od okrutnego działania
Desperacją ogarnięty
Rwie się do biegu
Myśląc, że to jedyny sposób
By wreszcie dotrzeć do celu
Powija mu się noga
I leży już skonany
Na tym białym pustkowiu
Przez brawurę pokonany
Towarzysz jego czując
Że pan już zrobił co mógł
Oddał mu ostatni hołd
Gnając sam w miejsce, gdzie niestraszny żaden chłód