Rak2

​(Zwrotka 1)
​Czasem patrzę na ciebie i czuję mroźny chłód,
Choć całe nasze życie to był wspólnie ciężki trud.
Są takie chwile, gdy nie chcę widzieć cię,
Kiedy twój głos w oddali zamienia się w mgłę.
Wtedy w głowie pulsuje ta najgorsza z myśli,
Że zniszczyłbym wszystko, choć to się nie ziści.
Skała pęka na pół, w gardle rośnie mi krzyk –
W tej wojennej sekundzie nie liczy się nikt.
​(Refren)
​Bo nasza miłość to rak – mam tego świadomość,
Niszczy nas od środka, zatruwa naszą wolność.
I gdyby nie chemia, co wciąż w żyłach płonie,
Ten żywioł już dawno zasiadłby na tronie,
Rozszarpałby serca, zostawił pusty plac...
A my wciąż trwamy i nie chcemy się dać.
​(Zwrotka 2)
​Ale potem nadchodzi ten cichy, chłodny zmierzch,
Gdy powietrze gęstnieje i uderza w nas dreszcz.
Są chwile, że tęsknię za dotykiem twych rąk,
Są chwile, gdy znowu czuję w żyłach ten prąd.
Miotam się od ściany w tym domowym piekle,
Choć przed chwilą w tej walce kląłem tak wściekle.
To są minuty brutalnej walki między nami,
Lecz wciąż zostajemy związani wspomnieniami.
​(Refren)
​Bo nasza miłość to rak – mam tego świadomość,
Niszczy nas od środka, zatruwa naszą wolność.
I gdyby nie chemia, co wciąż w żyłach płonie,
Ten żywioł już dawno zasiadłby na tronie,
Rozszarpałby serca, zostawił pusty plac...
A my wciąż trwamy i nie chcemy się dać.
​(Bridge)
​Ale to są tylko słowa rzucone w szaleństwie,
Bo pod tą nienawiścią, w tym całym przekleństwie,
Ona tam jest – ta prawda ukryta na dnie,
Jak czysty diament, co w mroku cicho tli się.
​(Zwrotka 3)
​Ciągle ją szlifujemy, choć krwawią nam dłonie,
W tym toksycznym, szalonym, wiecznym maratonie.
Chcemy, by była w końcu nieskazitelna –
Przez ból i przez łzy, do samego końca wierna.
Tak jak diament – po prostu piękna i czysta,
Nasza trudna, bolesna, miłość wieczysta.
​(Outro)
​Surowy diament...
Ciągle szlifowany w ogniu.
Są chwile, że nienawidzę...
Ale bez ciebie nie ma mnie.