Nie zabierzesz mi imienia

[Zwrotka 1]
Nie zabierzesz mi imienia,
które wyryte mam pod skórą.
Prawo jak zimny kamień milczy,
gdy krzyk odbija się od murów.
Gdy noc zapuka bez pytania
i cień przekroczy próg mojego domu,
mówią: „czekaj, licz sekundy”,
a strach ma stać się moją obroną.
[Refren]
Nie zabierzesz mi tożsamości —
jest jak ogień w środku krwi.
Choć świat odwraca oczy,
we mnie jeszcze płonie świt.
Nie zabierzesz mi godności,
choćbyś zmieniał słowa w dym.
Ja nie jestem waszym cieniem —
ja oddycham, żyję, krzyczę: „Jestem tu!”
[Zwrotka 2]
Mówią: „dla waszego dobra”,
a ziemia usuwa się spod nóg.
Logika jak krzywe lustro
odwraca sens i zmienia ruch.
Gdy bronię tego, co najbliższe,
pytają: „czy na pewno masz prawo?”
W moim sercu bije alarm —
czy sprawiedliwość waży równo?
[Refren]
Nie zabierzesz mi tożsamości —
jest jak ogień w środku krwi.
Choć świat odwraca oczy,
we mnie jeszcze płonie świt.
Nie zabierzesz mi godności,
choćbyś zmieniał słowa w dym.
Ja nie jestem waszym cieniem —
ja oddycham, żyję, krzyczę: „Jestem tu!”
[Most]
Nie jestem numerem w aktach,
nie jestem ciszą wśród ścian.
Nie wykastrujesz mojego ducha —
on rośnie tam, gdzie rośnie gniew i plan.
Niech runą maski z twarzy,
niech prawda przetnie noc.
Bo człowiek to nie paragraf —
człowiek to serce i głos.
[Finał / Refren x2 – głośniej, surowo]
Nie zabierzesz mi tożsamości!
Nie zabierzesz mi imienia!
Choćbyś zamknął wszystkie drzwi —
we mnie rośnie przebudzenie!