Ballada o Alfim Adlerze

[Verse 1]
W Wiedniu żył chłopiec
Wołali go Alfi
Brat starszy błyszczał
A on w cieniu trwał cicho
Z kolejności narodzin
Los mu to dał
Poczucie niższości
Jak pierwszy
Wbudowany stan

Matka nad stołem
Liczyła każdy grosz
Mówiła: „Bądź grzeczny
Nie sprawiaj mi trosk”
On składał serwetki
Na równe dwa
Jakby porządek
Miał go przed światem schować

[Chorus]
Alfi Adler
Mały człowiek w wielkim mieście
W oczach całe
Niewypowiedziane jeszcze
Gdy świat wołał brata
Jego imię tonęło w tle
Alfi Adler
Czy ktoś naprawdę widzi cię

[Verse 2]
W szkole przy oknie
Siadał wciąż sam
Rysował w zeszycie
Ten sam powtarzany kształt
Mały fortepian
Wciśnięty w róg
Tam jego palce
Wreszcie podnosiły głos

Ojciec z gazety
Rzadko wzrok brał znad stron
„Trzeba być silnym”
To był cały jego ton
Alfi w poduszki
Szeptał swój żal
Tak cicho
Że nawet
Noc go nie słyszała

[Chorus]
Alfi Adler
Mały człowiek w wielkim mieście
W oczach całe
Niewypowiedziane jeszcze
Gdy świat wołał brata
Jego imię tonęło w tle
Alfi Adler
Czy ktoś naprawdę widzi cię

[Bridge]
Pewnego wieczoru
W pustej sali szkół
Zagrał melodię
Której sam się bał już
Bo nagle był wielki
Większy niż ich sąd
A echo z wysokich ścian
Szeptało mu: „Dość” (dość)

[Chorus]
Alfi Adler
Mały człowiek w wielkim mieście
Nagle w dźwiękach
Odnajduje własne miejsce
Niech świat woła brata
Niech tramwaje drżą i pędzą gdzieś
Alfi Adler
Wreszcie uczy się
Wymawiać siebie głośno też