Bronx na Bitach

[Verse 1]
Hip-hop to głos ulic
dzieci bloków, klatek, bram
narodził się w Bronxie
gdzie każdy dzień to był egzamin

Winyl się kręcił w podwórkach
DJ ciął płyty jak film
MC nawijał o życiu
nie o tym, co jest w kin

Breakdance na kartonach
sprany dres, zdarty but
grafitti jak kolorowy krzyk
na ścianach szarych bud

To była walka o godność
i miejsce przy stole, brat
z mikrofonu robili tarczę
i swój własny świat

[Chorus]
Hip-hop, kultura żywa, nie trend
od Bronksu po każdy blok, każdy fragment
to nasze słowa, nasz gniew, nasz śmiech
hip-hop to droga, a nie szybki efekt

Hip-hop, bije jak puls miast
w sercach młodych odkąd pamiętam
gdy nie ma nic, zostaje nam wers
hip-hop to prawda, nie tani gest

[Verse 2]
W Polsce wszedł na osiedla
między piaskownice i brud
ktoś przyniósł kasetę z Zachodu
i nagle zrobiło się głośno tu

Bo teksty mówiły za nas
o pustych lodówkach i snach
o szkołach, gdzie nikt nie słucha
o strachu, co chowa się w barach

Dziś jest globalny jak marka
leci w klubach i w autach
ale dalej, gdy gaśnie światło
to terapia w czterech kwadrach

Nie chodzi o złoto na szyi
tylko o ciężar słów
o dzieciaki, co w zeszytach
piszą lepszy dla siebie ruch

[Chorus]