przeznaczenie

Pomiędzy dniem
o świcie narodzonym,
a jego schyłkiem, gdzieś
o zmierzchu przeznaczonym,
lękiem poranka,
zachodu słońca wstydem,
na spotkanie losu idę.
Biegnę, jak w karuzeli
po obracającej się ziemi,
wyprzedzam chodnik,
płot, przydrożne drzewa
lecz w punkcie wyjścia
miłości już nie ma...

Uśmiechem tamuję
nagłe łzawienie.
Takie jest moje przeznaczenie...?

Ruszam natychmiast
w przeciwną stronę,
tysiące ziemskich obrotów
do miejsca wszelkich powrotów.

Pomiędzy nocą
o zmierzchu zrodzoną,
a jej śmiercią o świcie,
tuż przed brzaskiem, kiedy dnieje
wezmę w ręce przeznaczenie
i na pewno je zmienię...

Pomiędzy dniem
o świcie narodzonym,
a jego schyłkiem, gdzieś
o zmierzchu przeznaczonym,
lękiem poranka,
zachodu słońca wstydem,
na spotkanie losu idę.