Nie chcę wierzyć tylko wspomnieniami

Panie…

kiedyś czułam, że jesteś.

Naprawdę.

Każde słowo, każdy dźwięk uwielbienia

był jak Twój dotyk.

Nie trzeba było nic mówić -

ja wiedziałam, że patrzysz na mnie z Miłością.

A teraz?

Nic.

Milczenie. Pustka.

Jakbym siedziała sama w kościele,

mówiła do ścian,

śpiewała do siebie.

Gdzie jesteś?

Bo może to było tylko złudzenie,

może to ja, moje emocje,

moje wzruszenie.

Może w tym wszystkim nie było Ciebie, a moje złudzenie?

Nie chcę tego…

Nie chcę modlitwy, w której nie ma Ciebie.

Nie chcę pieśni, które brzmią pięknie,

ale nie prowadzą do Ciebie.

Chcę Ciebie.

Chcę poczuć, że jesteś.

Nie w głowie, nie w teorii -

ale naprawdę, realnie, tu, przy mnie.

Bo boli mnie ta cisza.

Boli mnie, że nie czuję nic,

choć siedzę przed Tobą z sercem na wierzchu.

I wiesz, Boże…

ta cisza zaczyna mnie zjadać od środka.

Bo gdy Cię nie czuję,

zaczynam wątpić, że w ogóle jesteś.

A ja nie chcę wątpić.

Nie chcę żyć bez Ciebie,

nie chcę iść przez życie z pustką,

nie chcę przyzwyczaić się do Ciebie nieobecnego.

Boże, ja tęsknię.

Za tą bliskością, która niosła.

Za tą obecnością, która koiła.

Za Tobą.

Jeśli zniknąłeś - znajdź mnie.

Jeśli to ja zgasłam - zapal mnie na nowo.

Jeśli tylko udawałam wiarę - daj mi prawdziwą.

Jeśli w moim uwielbieniu byłam tylko ja -

to teraz zostań tylko Ty.

Nie chcę dłużej żyć wspomnieniem Twojej obecności.

Chcę doświadczyć jej teraz.

Nie przez emocje. Przez Prawdę.

Panie, wróć.

Albo raczej - pozwól mi wrócić do Ciebie.