Moje Hefalumpy w szafie

Siedzę w szafie.
O ironio — ze swoimi hefalumpami, lękami i strachem.
Boję się ciemności,
ale jeszcze bardziej boję się wyjść.
Tam, za progiem, czeka świat,
w którym znów muszę być kimś, kim nie jestem.
Przywdziać maskę.
Nie mogę pokazać swojej twarzy.
Nie mogę odkryć swoich uczuć.
Bez maski — jestem bezbronna.

A gdyby tak otworzyć drzwi,
i nie musieć grać już nigdy nic.
Zrzucić maskę, zostawić wstyd,
i w świetle dnia po prostu żyć.