Narodziny

Zmęczona bólem, nocami bez snu, Gdzieś między marzeniem a cieniem lęku, Upadała, wstawała, traciła i szła, Choć czasem brak sił było w sercu.

Lata walki, nadziei i łez, Praca odeszła, świat się zawalił, Lecz wciąż w niej tlił się cichy szept, Że jeszcze coś pięknego się zdarzy.

Aż pewnego dnia los się uśmiechnął, Maleńka dłoń chwyciła jej palce, I nagle ból stracił swą władzę, Bo serce odnalazło swe miejsce.

To córka dała jej nowe skrzydła, Nowy świat pełen barw i magii, I ręce, co znały ból i zmęczenie, Zaczęły tworzyć małe cuda z pasji.

Sploty wstążek, perły i złoto, Ozdoby dla dziewczynek i mam, Każdy detal jak jej historia – Krucha, lecz pełna sił ponad stan.

Dziś, gdy patrzy w lustrze na siebie, Widzi kobietę, co z bólu powstała, Bo choć choroba wciąż mieszka w jej ciele, To dusza – wolna, silna, wytrwała.