Za pustą maską

(Zwrotka 1)
Jasny księżyc nisko wisi w chłodzie nocnych mgieł
Cień na wzgórzu kładzie ciężar nieproszonych spojrzeń
Kwiaty toną w mroku, w dole miasta blask
Każdy krok śledzony, jakby stanął czas
Za plecami masz tak wiele wciąż do powiedzenia
W blasku księżyca prosto w oczy brak ci już sumienia
Robisz ze mnie wroga, wmawiasz, że straciłem zmysły
Krzyczysz, żem szalony, by twój brud nie wyszedł
(Refren)
To nie jest żart... nie, to nie romantyzm... to nie jest w porządku
Sam nie panujesz nad sobą, żądając ode mnie porządku
Myślisz, że to władza? Tak myślą tylko słabi
Prawdziwa siła stoi prosto, gdy sieć kłamstw ją wabi
Niech więc gadają, niech się gapią, niech oceniają mnie
Żyję według swoich zasad i idę dalej w dzień
(Zwrotka 2)
(Ciepła wiolonczela wchodzi miękko pod gitarą)
Gdy milczę w ciszy – już osądzają mnie
Gdy mówię prawdę – zrzucają całą winę
Gdy podejmuję ryzyko – rzucają ostre słowa
Gdy gram bezpiecznie – krytyka znów gotowa
Gdy wzbijam się wysoko – ciągną mnie na dno
Gdy potknę się i upadnę – świętują moje zło
Bez względu na mój krok, ten szept nie milknie wcale
Za pustą maską nikt spokoju nie odnajdzie
(Refren)
To nie jest żart... nie, to nie romantyzm... to nie jest w porządku
Sam nie panujesz nad sobą, żądając ode mnie porządku
Myślisz, że to władza? Tak myślą tylko słabi
Prawdziwa siła stoi prosto, gdy sieć kłamstw ją wabi
Niech więc gadają, niech się gapią, niech oceniają mnie
Żyję według swoich zasad i idę dalej w dzień
(Mostek)
(Muzyka cichnie do samej gitary akustycznej i głębokiego, bliskiego wokalu)
Kontrola nad kimś innym to tylko twoja klatka
Prawdziwa moc to władza nad własnym śladem świata
Kłamstwa rzucone w tłum na końcu cię nie zbawią
Nie złamię się... i nie ugnę przed tą wrzawą
(Outro)
(Miękkie bicie gitary, powoli cichnące)
Przestań śledzić... niech te cienie znikną już
Wychodzę z matni, którą wokół mnie splótł kurz
Żyję swoją prawdą, hałas cichnie w dal
Prawdziwa wolność rodzi się... twarda jak stal.
(Ostatni, niski, rezonujący akord gitary)