Ranek

Każdego ranka powierzamy Wam
to, co w naszym życiu najcenniejsze.
Małe serca, pełne wielkich marzeń,
czasem odwagi, czasem niepewności.

I kiedy nasze dłonie już odchodzą,
Wy jesteście tam, gdzie trzeba być.
Nie obiecujecie świata bez smutku,
lecz sprawiacie, że nie muszą być w nim same.



Za wszystko, czego nie widzimy,
a co odnajdujemy w ich oczach.
Za każdy lęk, który stał się mniejszy,
za każde „potrafię”, zrodzone z Waszej wiary.

Za dobro, które w nich dojrzewa,
choć nie znamy wszystkich jego początków.
Za cząstkę Was, którą poniosą przez życie —
z głębi naszych serc dziękujemy Wam.

Wracają do nas z nowymi opowieściami,
z uśmiechem, którego rano jeszcze nie było.
A my nie znamy wszystkich tych momentów,
gdy ktoś cierpliwie czekał, aż odnajdą swoją siłę.

Nie wszystko można zamknąć w fotografiach,
nie każdą troskę da się opowiedzieć.
Są chwile, które mijają bez świadków,
a jednak pozostają w człowieku na zawsze.

Przyjdzie dzień, gdy dorosną.
Gdy te małe dłonie obejmą własny świat.
I może nie będą pamiętać,
kiedy nauczyły się być odważne.

Lecz jeśli kiedyś zatrzymają się przy kimś,
kto boi się zrobić pierwszy krok...
jeśli będą umiały zostać,
kiedy komuś zabraknie sił...

W tym geście będzie coś z Was.



Za wszystko, czego nie widzimy!
Za miłość ukrytą w codzienności!
Za to, że pomagacie małym sercom
odnaleźć odwagę, by kiedyś objąć świat!

Niech życie poniesie je daleko,
niech rozkwitną na własnych drogach.
A dobro, które dzisiaj im dajecie,
niech żyje dalej w tym, kim się staną.


Bo być może nigdy nie dowiecie się,
jak wiele zmieniliście w ich życiu.

Ale my wiemy jedno...

Nie moglibyśmy podarować im
piękniejszego początku
bez Was.

Dziękujemy.