miłość i śmierć

błękit Twój do siebie tulę
ubierasz mnie sprytnie w dziką koszulę
ten dotyk wzburza krew moją kruszy
czuję pierwotne dziwne wibracje

i nagle ogień bucha mi z oka
wnet już się topi wątpliwość moja
wnet nie ucieknę od tych płomieni
płonie mi głowa i serce goreje

myśli jak jastrząb pędzą po niebie
owijam już nimi całą Ciebie
wicher i burza wraz z nawałnicą
płonące oczy niebo zachwycą

tego Ci teraz właśnie potrzeba
ogrzać samotność i śmierć oswoić
uwierzyć w miłość i sens miłości
błękit wypuścić wśród swoich kości

to tylko ludzka chwila radości