ja was ścigam

(Intro – szept, nierówny oddech)
Słyszycie to?
To nie wiatr.
To ja.
Ja was znam. Ja was czuję. Ja was chcę.

(Zwrotka 1 – narrator jako obłęd bagien)
Jestem w waszych płucach, gdy łapiecie tlen,
W błocie, co ciągnie was w dół jak grzech.
Jestem tym szeptem, co budzi was w dzień,
I cieniem, który rośnie, gdy gaśnie śmiech.

Paweł… widzę twoje oko w lunecie.
Córa Rozkładu myśli, że patrzy na mnie.
Ale to ja patrzę przez nią. Rozumiecie?
Ja prowadzę jej palec dokładnie.

Konrad… słyszę jak dryling drży.
Szeryf bez gwiazdy, bez prawa, bez snu.
Myślisz, że to ty wyważasz drzwi?
To ja wpycham cię w ogień i huk.

Michał… Springfield zrośnięty z kością,
Beekeeper słyszy mój rój pod czaszką.
To nie pszczoły. To moje głosy.
Ja rosnę w twojej głowie jak paskudna narośl.

(Refren)
To Hunt: Showdown — a ja jestem jego chorobą,
Jestem rdzą na waszej stali i waszą nagrodą.
Tu łowca staje się zwierzyną w sekundę,
A ja liczę wasze kroki… i każdą rundę.
Biegnijcie. Strzelajcie. Krzyczcie w noc.
Ja i tak wpełznę wam pod skórę jak koc.
Bo w Hunt nie wygrywa ten, kto ma cel —
Wygrywa ten, komu pozwolę przeżyć dzień.

(Zwrotka 2 – osaczenie i psychoza)
Wchodzicie do stodoły — ja zamykam drzwi.
Deski skrzypią, ale to mój śmiech.
Boss budzi się, bo kazałem mu wyć,
Bo chcę zobaczyć strach w waszych oczach jak cień.

Paweł krwawi. Czujesz to ciepło?
To ja rozlałem je pod twoje stopy.
Konrad pada na kolano — piękno,
Jak łamie się człowiek pod ciężarem nocy.

Michał… słyszysz szybciej rój?
To nie w głowie — to ja bliżej.
Springfield drży. Kończy się nabój.
Wasze serca biją jak zwierzę w klatce z żelaza i rdzy.

Inni łowcy już wchodzą po wasz łup.
Trzech na trzech. Ciasno. Duszno.
Jesteście o włos od końca.
Ja już prawie czuję wasz trup.

(Bridge – narrator traci kontrolę)
O włos.
O pół sekundy.
O jedno drgnięcie palca.

Kocham ten moment.
Ten smak paniki.
Ten zapach decyzji.

Jesteście moi.
Moi.
Moi.

(Kulminacja – niechętny podziw)
Ale…

Paweł wstrzymuje oddech — strzał przecina mnie na pół.
Konrad ryczy i ogień rozszarpuje mój cień.
Michał wstaje z błota jak z grobu,
Springfield pluje — i jeden z nich zmienia się w pył.

Dwóch pada. Trzeci ucieka.
Boss kona, a ja krzyczę w ścianach.
Byliście tak blisko mojego dna.
Tak blisko.

A jednak — o włos — wygrywacie.

(Ostatni Refren – psychiczny, złamany śmiech)
To Hunt: Showdown — a ja jestem w was,
W waszym strachu, w waszym snach.
Dziś wymknęliście się z moich rąk,
Dziś łódź zabrała was sprzed bagiennych łąk.
Ale nie uciekliście.

Ja płynę z wami.
Siedzę obok.
Oddycham tak samo jak wy.

Bo Hunt to nie miejsce.
To ja.

A ja dopiero zaczynam was ścigać.