เลือดคอมมิวนิสต์ และการพิพากษาของพยัคฆ

[Verse 1]
ควันยังตรึงในป่าเก่า
กลิ่นดินแดงยังฝังรองเท้าเขาอยู่
ชื่อในแฟ้มถูกขีดฆ่า
แต่แผลทรยศไม่ลบกับฝนที่หลั่ง

แววตาพยัคฆคืนสู่หมู่บ้าน
ยอดยางเดิมไหวรอการชำระ
เสียงกระซิบเรื่องเก่าๆ
ดังวนในตรอกแคบกลางหมู่บ้านเมืองยาง

[Chorus]
นี่คือเลือดคอมมิวนิสต์
ที่เดือดพล่านใต้รอยแผลเป็น
ทุกกระสุนคือคำถาม
ทุกศพคือคำพิพากษาที่ไม่มีศาลไหนเห็น
คืนนี้เงาอดีตคืนคำ
พยัคฆจะตัดสินคนทรยศด้วยสองมือเขาเอง

[Verse 2]
เหล้าขาวหนึ่งจอกวางบนหิ้ง
ชื่อสหายดังเบาๆ ในลมหายใจ
รูปถ่ายเก่าไหม้ในถาดเหล็ก
เถ้าถ่านปลิวสู่ท้องฟ้าสีดำสนิท

ผู้ใหญ่บ้านมองผ่านม่านไม้ระแนง
มือสั่นจับลูกประคำแน่นจนหัก
เขาจำเสียงร้องขอตายครั้งนั้นได้
แต่บอกตัวเองว่า "เพื่ออยู่รอด" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[Chorus]
นี่คือเลือดคอมมิวนิสต์
ที่เดือดพล่านใต้รอยแผลเป็น
ทุกกระสุนคือคำถาม
ทุกศพคือคำพิพากษาที่ไม่มีศาลไหนเห็น
คืนนี้เงาอดีตคืนคำ
พยัคฆจะตัดสินคนทรยศด้วยสองมือเขาเอง

[Bridge]
ฝนแรกหล่นกระทบหลังคาสังกะสี (ดังเหมือนปืน)
หมาเห่าโหยในซอยมืด (เหมือนสัญญาณ)
ชื่อของเขาถูกเรียกทีละคน ทีละคน
"ออกมาเถอะ ถึงเวลาชดใช้แล้ว" (แล้วเจอกัน)

[Chorus]
นี่คือเลือดคอมมิวนิสต์
ไม่ยอมจางในดินกลางป่าฝน
ทุกลมหายใจที่ถูกขโมย
ย้อนกลายเป็นเสียงร้องสาปแช่งในอกคน
คืนนี้เงาอดีตปิดฉาก
พยัคฆจะพิพากษาให้หมู่บ้านเมืองยางจำจนวันตาย