Kurwa – instrukcja obsługi emocji

Intro
Kurwa…
Uwaga.
To nie przekleństwo.
To reakcja.
Zwrotka 1
O kurwa! — gdy się potkniesz, beton wita stopę,
Krótko, z brzucha, bez zastanowionej kropki.
Ooo kurwa… — gdy widzisz kogoś po latach,
Miękko, szeroko, jak uśmiech, co wraca.
Kurwa powiedziana w myślach, gdy coś nie po naszej,
Kurwa rzucona głośno, gdy świat testuje wytrwałość.
To nie słowo z papieru, to dźwięk z przepony,
Znaczenie rodzi się w tonie, nie w definicji.
Refren
Bo kurwa zmienia sens, gdy zmienia się głos,
Raz tnie jak szkło, raz grzeje jak koc.
Akcent na „KUR”, gdy wkurwienie ma twarz,
Akcent na „wa”, gdy mówisz: podoba mi się aż.
Zwrotka 2
Kurwa entuzjastyczna: „kuuurwa, jakie to dobre!”,
Głos w górę, szeroko — każdy wie, że to złoto.
Kurwa ostrzegawcza: „kurwa, uważaj…”,
Ciszej, wolniej — napięcie wisi w zdaniach.
Kurwa jak pauza, gdy brakuje słów,
Kurwa jak przecinek między sercem a głową znów.
Niegrzeczna? Może.
Ale prawdziwa w punkt,
Bo polski język brzmi wtedy, gdy brzmi bunt.
Refren
Bo kurwa to emocja w czystej postaci,
Nie da się jej skopiować, nie da się stracić.
Jak ją wypowiesz — tak zostaniesz zrozumiany,
To nie wulgaryzm.
To stan.
Outro
Kurwa…
Powiedz ją źle — dostaniesz gniew.
Powiedz ją dobrze — wszyscy wiedzą, co czujesz.