Gdzie schowaliście słońce

Zwrotka I
Za oknem chmury, gęsta mgła,
co niesie choroby i wiele zła.
Ulice milczą, dzień bez tchu,
jakby ktoś zgasił światło snów.

Oddycham cieniem zamiast dni,
w powietrzu lęk i obcy pył.
Nie pytam już, kto winny jest —
prawda odchodzi, zostaje gest.

Refren
Gdzie schowaliście słońce,
za sztuczną zasłoną ze sztucznej mgły?
Kto zgasił poranek
i wmówił nam, że to normalne sny?

To nie jest pogoda ludzka,
to nie jest rytm serc i krwi.
To pogoda gadzia — zimna, pusta,
nie dla mnie, nie dla nich, nie dla dni.

Zwrotka II
Niebo jak ekran — filtr i fałsz,
każde komunikaty brzmią jak rozkaz.
Mówią: „spokojnie, tak ma być”,
a ja chcę żyć, nie tylko trwać.

Dzieci rysują słońce z pamięci,
bo na niebie brak go coraz częściej.
Kalendarz stoi, czas się kruszy,
a cisza krzyczy w środku duszy.

Refren
Gdzie schowaliście słońce,
za sztuczną zasłoną ze sztucznej mgły?
Kto zabrał nam oddech,
a potem kazał powiedzieć: „to nic”?

To nie jest pogoda ludzka,
to nie jest naturalny stan.
To pogoda gadzia — obca, pusta,
jakby świat oddano w zimny plan.

Bridge
Wciąż wierzę w ciepły ślad,
w prawdziwy świt i prosty wiatr.
W dzień bez filtrów, masek, gier,
gdzie słońce świeci, bo chce — nie „bo trzeba”.

Outro
Oddajcie słońce,
zanim zgaśnie w nas ostatni blask.
Zabierzcie mgłę,
niech nie zasłania ludzkich twarzy i miast.

Bo to nie jest pogoda ludzka —
i nigdy nią nie była.