Tęsknota

Zwrotka 1
Śnieg zna imiona tych, których ukryto
pod ciężarem spojrzeń ostrych jak lód
Ona niesie twarz, którą świat przeklął
on — serce lekkie jak wiosenny nurt

W jej cieniu szept przodków oddycha
znamię rodu pali jak mróz
Każdy krok to walka z lustrem
każdy dzień — z tym, kim kazał być los

Pre-Chorus
Mówią: „nie patrz, odwróć wzrok”
Mówią: „to nie jest dla ciebie świat”
Lecz kiedy jego oczy spotyka
cisza pęka — pierwszy raz

Refren
To tęsknota rodzi się pod skórą
jak ogień ukryty w bryle lodu
Choć jej miłość nie ma prawa istnieć
bije głośniej niż wyrok rodu

Choć nad nimi krąży cień przeznaczeń
i przeszłości ciężki gniew
ona kocha — choćby miało
serce pęknąć tak jak lód i krew

Zwrotka 2
On patrzy w świat, gdzie wszystko łatwe
gdzie piękno świeci jak letni dzień
Obok niej stoi blask i obietnica —
ciepły uśmiech innej z jej snów i cieni

Między nimi milczenie rośnie
jak zamarznięta rzeka w noc
On rozdarty między światłem a bólem
nie rozumie, że wybiera los

Pre-Chorus
Słyszy w sercu dwa różne głosy
jeden lekki, drugi jak grób
Lecz gdy dotyka dłoni Irji
czuje prawdę silniejszą niż strach i chłód

Refren
To tęsknota pali go od środka
jak płomień zamknięty wśród zimnych skał
Jej spojrzenie — ciche wołanie
które będzie w nim wiecznie trwał

Choć nad nimi wisi klątwa rodu
i przeszłości mroczny ślad
on już wie, że od tej miłości
nie ucieknie w żaden świat

Bridge
Gdyby mógł cofnąć szept przodków
zetrzeć znamię z jej delikatnej twarzy
oddałby wszystkie jasne poranki
za jeden dzień bez ludzkiej pogardy

Bo większa niż strach przed klątwą
jest pustka, gdy jej obok brak
Większy niż wstyd przed światem
jest ból, gdy serce woła w mrok jej znak

Refren – finał (ciszej)
To tęsknota zostaje po wszystkim
gdy milknie śmiech i gaśnie dom
Jej imię niesie wiatr północy
a on je słyszy — choć został sam

Bo są miłości, które rodzą się w cierniu
i nigdy nie zaznają dnia
Lecz płoną wiecznie pod lodem serca…
i tym płomieniem była ona.