ใต้เงาเสาตะวัน

[Verse 1]
เช้าแรกที่ฉันเดินผ่านประตูนั้น
กระเป๋าเก่า กับความฝันที่ยังไม่ชัด
รูปขาวดำเรียงรายบนฝาผนัง
คนรุ่นก่อนยิ้มให้ราวกับรู้จักกัน

[Verse 2]
สนามหญ้าเดิม ที่เคยมีใครยืนอยู่
ใต้เงาต้นไม้ที่ดูจะเก่าแก่กว่าความกลัวในใจ
เสียงนาฬิกาในหอประชุมดังเบาๆ
ทุกวินาทีเหมือนกำลังทักทายจากวันวาน

[Chorus]
เราเดินอยู่ใต้เงาเสาตะวันเดียวกัน
ก้าวเล็กๆ ของฉัน สืบต่อฝันของใครที่จากไกล
ประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่ตัวหนังสือบนผนัง
มันเต้นอยู่ในหัวใจ ทุกครั้งที่เงยหน้ามองฟ้าเดียวกัน

[Verse 3]
บนโต๊ะเรียน มีรอยขีดเขียนของชื่อที่ไม่รู้จัก
เหมือนเสียงกระซิบบอกว่า “เธอไม่เดียวดายหรอกนะ”
ห้องสมุดเก่า เปิดหน้ากระดาษที่เหลืองตามเวลา
แต่แววตาฉันกลับใสขึ้นทุกครั้งที่ได้อ่าน

[Bridge]
[low vocal register] ใครเคยหลง ใครเคยล้ม
แต่ก็ลุกขึ้นยืนตรงนี้ [crescendo]
ระฆังที่ดังซ้ำๆ
คือคำสัญญาที่สืบต่อกันไป

[Chorus]

[Outro]
ในคืนรับปริญญา แสงเทียนสั่นไหวในสายลม
ฉันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเมื่อวานกับพรุ่งนี้
ยกมือไหว้ให้ภาพถ่ายเก่าในหัวใจ
เบาๆ ภาวนา ว่าจะเป็นคนดีให้สมกับชื่อของที่นี่