Poza Stadem

Intro
Cicho idę swoją drogą, choć wokół mówią, żebym był jak wszyscy.
Wiem, że myślę inaczej, i to budzi w nich lęk.
Ale w tej spokojnej ciszy rodzi się moja siła…
i mój własny głos.

Zwrotka 1
Patrzę na tłum — w ich oczach jeden świat,
te same słowa, ten sam, bezpieczny takt.
A kiedy pytam „dlaczego?”, robi się chłód,
bo prawda jest cicha… i boją się jej nut.

Refren
Stado najbardziej nienawidzi tych,
którzy myślą inaczej, idą w swój rytm.
Lecz w miękkim świetle własnych myśli wiem,
że nie muszę być jak oni — żeby nie być sam.

Zwrotka 2
Nie krzyczę — mój głos jest jak szept,
co płynie spokojnie ponad ich gniew.
W ciszy odnajduję własny ślad,
delikatny, lecz mocniejszy niż strach.

Refren
Stado najbardziej nienawidzi tych,
którzy wierzą w siebie, choć idą pod prąd.
Nie tyle słów się boją — lecz odwagi w sercu,
tej, której sami w sobie nie mają już.

Bridge
Jeśli zostanę sam — to też jest mój krok,
wolność bywa cicha, jak jeden spokojny ton.
I nawet gdy świat odwraca wzrok,
ja nadal idę… bo wiem, kim jestem.

Refren (ostatni, łagodny)
Stado najbardziej nienawidzi tych,
którzy myślą inaczej, lecz w tym jest mój sens.
W ciszy rośnie siła — cicha jak sen,
a mój własny głos prowadzi mnie.