Szkoła

W naszej szkole każdy dzień jak błysk na jasnym niebie,
korytarze pełne śmiechu, każdy tu odnajdzie siebie.
Biegnę rano z plecakiem, choć czasem mi się nie chce,
ale gdy widzę moją klasę, nagle robi się weselej.

Nauczyciele z uśmiechem mówią: „Dacie radę, spokojnie!”,
czasem zadają trudne rzeczy, lecz zawsze robią to mądrze.
Potrafią dodać nam skrzydeł, kiedy ktoś ma gorszy dzień,
i tłumaczą świat cierpliwie, byśmy zrozumieli go lepiej.

Na lekcjach nowe światy rosną z każdą chwilą,
czasem coś nam nie wychodzi — a czasem wychodzi miło.
W przerwach śmiech odbija się jak echo po całej szkole,
przyjaciele znów rozkręcą każdą, nawet nudną porę.

A gdy długi dzień dobiega końca, aż szkoda wracać do domu,
bo tu jest miejsce, w którym nie czujemy się samotni nikomu.
Tu błyszczą chwile dobre, małe zwycięstwa, pierwsze sny,
a wspomnienia będą świecić nam jeszcze przez wiele dni.

Nauczyciele, przyjaciele — wszyscy tworzą jedną stronę,
piszemy razem historię jak najpiękniejszą szkolną opowieść.
I choć czasem bywa ciężko, wszyscy wiemy jedno w duszy:
że ta szkoła, ta przygoda — jeszcze długo w nas się ruszy.

Błyski w szkole pozostaną, będą w sercach nam się tlić,
bo tu uczymy się marzyć, śmiać, próbować żyć.
I gdziekolwiek później pójdziemy, każdy z dumą powie w głowie:
„To tu pierwszy raz poczułem, że naprawdę mogę.”