แกลงแกลง

[verse1]ถึงทุกข์ใครในโลกที่โศกเศร้า
ไม่เหมือนเราภุมมะรินถะหวิลหา
จะพลัดพรากจากกันไม่ทันลา
ใช้แต่ตาต่างถ้อยสุนทอนวอน
[Chorus]
โอ้จำใจไกลนุดสุดสะหวาด
จึงนิราดเรื่องรักเปนอักสอน
ให้เห็นอกตกยากเมื่อจากจอน
ไปดงดอนแดนป่าพะนาวัน
[Verse2]
กับศิษย์น้องสองนายล้วนชายหนุ่ม
น้อยกับพุ่มเพื่อนไร้ในไพรสัน
กับนายแสงแจ้งทางกลางอารัน
จะพากันแรมทางไปต่างเมือง
[verse3]ถึงยามสองล่องลำนาวาเลื่อน
พอดวงเดือนดั้นเมฆขึ้นเหลืองเหลือง
ถึงวัดแจ้งแสงจันทร์จำรัสเรือง
แลชำเลืองเหลียวหลังหลั่งน้ำตา
[verse4]เปนห่วงหนึ่งถึงชะนกที่ปกเกล้า
จะแสนเศร้าครวญคอยละห้อยหา
ทั้งจากแดนแสนห่วงดวงกานดา
โอ้อุรารุ่มร้อนอ่อนกำลัง
[verse5]ถึงสามปลื้มพี่นี้ร่ำปล้ำแต่ทุกข์
สุดจะปลุกใจปลื้มให้ลืมหลัง
ขออารักษ์หลักประเทศนิเวศวัง
เทพทั้งเมืองฟ้าสุราไล