Reset, Którego Nikt Nie Pamięta

[Zwrotka 1]
Mówili, że przed nami był inny świat,
Że świecił własnym blaskiem, nim nadszedł czas strat.
Gdzieś w popiołach miasta tlił się wolny prąd,
Ale ktoś go zakopał, by nikt nie mógł go wziąć.

[Refren]
To reset, którego nikt nie pamięta,
Wspomnienia jak pył — rozwiane bez pamięci.
Stary świat zniknął, choć wciąż cicho drży,
Jak echo, co woła z ukrytej mgły.
Reset, którego nikt już nie widzi —
Tylko cienie mówią, że coś było kiedyś.
A my stoimy tu pośród ruin i burz,
Szukając prawdy wśród spalonych dróg.

[Zwrotka 2]
W kronikach zostały tylko puste ramy,
Jakby ktoś nożem wyciął dawny czas między nami.
Na murach graffiti krzyczy: „Kiedyś było światło!”,
Ale każdy, kto czyta, mówi: „To ślad po czymś, czego nie było.”

[Zwrotka 3 – fikcyjny kosmos, zakłamane mapy]
Mówią, że nad nami jest kosmos jak z reklam,
W błyszczących folderach, gdzie każdy znajdzie swój plan.
Lecz gdy patrzę w niebo, widzę tylko pusty takt —
Jakby ktoś zamalował gwiazdy, by ukryć dawny świat.
Na mapach narysowali drogę, której nie ma,
Ścieżki kręcą wkoło — to iluzja, nie ziemia.
Ktoś zmienił wszystkie granice, byśmy błądzili w mgle
I wierzyli w kierunek, który prowadzi na dno, nie w górę.

[Refren]
To reset, którego nikt nie pamięta,
Wspomnienia jak pył — rozwiane bez pamięci.
Stary świat zniknął, choć wciąż cicho drży,
Jak echo, co woła z ukrytej mgły.
Reset, którego nikt już nie widzi —
Tylko cienie mówią, że coś było kiedyś.
A my stoimy tu pośród ruin i burz,
Szukając prawdy wśród spalonych dróg.

[Bridge]
Jeśli kiedyś istniał świat pełen wolnej siły,
To ktoś wcisnął „wymaż”, nim ludzie się zbudzili.
A teraz każdy dzień to tylko szum maszyn,
Co mielą resztki dawnych, zapomnianych chwil.

[Refren – outro]
To reset, którego nikt nie pamięta,
Jakby noc połknęła wszystkie nasze święta.
Ale w sercach tli się iskra sprzed lat —
Może odbudujemy stary, utracony świat.