Дуст

Эй дӯсти азиз, бигӯ чаро ҳолат парешон аст?
Оё дили ту аз алам фишурдааст?
Гӯё дар ҷаҳон танҳо ту ҳастӣ,
Ки рӯзҳои бадат тамом намешаванд?

Дар кор самар нест, дар хона оромӣ нест,
Оё вазъи зиндагӣ танг шуда бошад?
Гӯё ки дар рӯзи душворт
Дӯстонат аз ту рӯй гардонидаанд?

Ғам махӯр, ин ҷон ҳам меҳмони тан аст,
Дар роҳат ҳам хуб меояд, ҳам бад мегузарад.
Агар ҷустуҷӯ кунӣ, ҳар мушкил роҳ дорад,
Агар ба замон нигоҳ накунӣ, замон ҳам нигоҳ намекунад.

Аз ману ту, аз он ва аз ин,
Аз ҳамаи мо, ҳатто аз тавонотар аз мо —
Ин дунё мемонад паси сар.
Аз каму зиёд, аз васеъю танг,
Аз набуду буд, хатогӣ мабин.

Аз рӯз ва шаб, аз саҳар ва шом,
Аз моҳ ва сол — ҳеҷ гоҳ шикоят макун.
Аз бало, аз қазо, аз дарди бедаво,
Худо нигаҳ дорад аз хатоҳои беузр.

Ин дунё нокомил аст, савдояш чунин,
Як рӯз чунин асту рӯзи дигар дигаргун.
Дили ту мисли шарораи кӯчак аст,
Оё ҳис мекунӣ, ки зуд меафрӯзад ва зуд хомӯш мешавад?

Ба ғам дода нашав, месӯз ҷӯра,
Фикр макун зиёд, беҳтараш бархез аз ҷо!
Аз он ки имтиҳон додааст, роҳи халос пурс,
То вақте ки дилат метапад — бозистодан нашояд.

Ғам махӯр, ин ҷон ҳам меҳмони тан аст,
Дар роҳат ҳам хуб меояд, ҳам бад мегузарад.
Агар ҷустуҷӯ кунӣ, ҳар мушкил роҳ дорад,
Агар ба замон нигоҳ накунӣ, замон ҳам нигоҳ намекунад.

Аз ману ту, аз он ва аз ин,
Аз ҳамаи мо, ҳатто аз тавонотар аз мо —
Ин дунё мемонад паси сар.
Аз каму зиёд, аз васеъю танг,
Аз набуду буд, хатогӣ мабин.

Аз рӯз ва шаб, аз саҳар ва шом,
Аз моҳ ва сол — ҳеҷ гоҳ шикоят макун.
Аз бало, аз қазо, аз дарди бедаво,
Худо нигаҳ дорад аз хатоҳои беузр.

Ғам махӯр, агар корҳоят пеш нараванд ҳам,
Агар дӯстонат дигар паҳлӯят набошанд ҳам,
Онҳое, ки дирӯз ба ҳар суханат муштоқ буданд,
Ҳатто дасти салом дароз накунанд ҳам —
Ғам махӯр! Рӯзҳои хуб ҳанӯз меоянд,
Ҷойи аздастдодаҳо пур мешавад.
Имрӯз ба он чӣ дорӣ шукр бигӯ,
Ва фардо — рӯзи ту хоҳад буд!?