Dom Strachów

Ciii… słyszysz?
Ktoś idzie po schodach…

[Zwrotka 1]
W piwnicy świece, w oknach pajęczyna,
Maćko maluje keczup na ścianach – „to będzie nasza mina!”
Antek wiesza kości, Ania tnie dynie w zęby,
Janek śmieje się: „Dziś osiedle będzie drżeć jak w gorączce!”

Przebrani za strachy, czarne płaszcze, maski z lateksu,
Chcemy być najgorszymi łobuzami – bez litości, bez kontekstu.
Pułapki w korytarzu, duch w szafie, piszczą drzwi,
Halloween w bloku – to my, to my, to my!

[Refren – męski wokal chrapliwy, melancholijny]
Ale coś wyje w cieniu, coś drapie w drzwiach,
Dwa wilkołaki z przedszkola – Felek i Leon – idą w bój.
Zostawiają ślady keczupu (z butelki, ale kto to wie?),
Sąsiedzi gaszą światło – „Ktoś tu jest… żywy czy nie?”

Wilkołaki… wilkołaki…

[Zwrotka 2]
Felek w futrze z kołdry, Leon z kłami z tektury,
Chowają się w pralce, w piwnicy, w śmieciach – to ich terytorium.
Zostawiają znaki: odwrócone uśmiechy z kredek,
Keczup z butelki na wycieraczkach – „To nie żart, to psikusowy dekret!”

Słychać wycie z klatki, ktoś biegnie w panice,
Babcia z piątego krzyczy: „Diabeł w bloku! Ratunku, ratunku!”
Myślimy, że to my – ale nie, to oni, mali, ale straszni,
Dwa wilkołaki z pieluchą w zębach – i to oni wygrywają w tej grze.

[Refren – głośniej, narastające smyczki]
Coś wyje w cieniu, coś drapie w drzwiach,
Felek i Leon – królowie Halloween, mali, ale wściekli.
Zostawiają pułapki, zostawiają keczup,
A my? My tylko dekoracje – oni to prawdziwy psikus.

Wilkołaki… wilkołaki… z klatki schodowej…

[Bridge – piano + smyczki, wolniej]
(szept)
Maćko patrzy w lustro – widzi wilcze oczy,
Antek słyszy wycie – to nie wiatr, to oni.
Ania gasi świece – „Może to już za dużo?”
Janek: „Nie, to dopiero początek…”

[Finałowy refren – pełny chóralny]
Wilkołaki z klatki schodowej,
Przyszły po nas wszystkich – nie ma ucieczki, nie ma drzwi.
Myśleliśmy, że straszymy – a to oni nas mieli,
Halloween w bloku – i nikt nie śpi tej nocy.

Wilkołaki… wilkołaki…