Nadzorca Systemu (Part II: Głos z Hali)

[Intro]
Yo, to teraz my mówimy.
Nie ci z radiem na pasku,
tylko ci z rękami w kurzu, potem i kartonie.
Posłuchaj…

[Zwrotka 1]
Widziałem cię, bracie, jak patrzysz z góry,
myślisz, że coś znaczysz, bo masz te słuchawki i wzory,
a ja tu w pocie, między paletami,
wiem, kto naprawdę dźwiga to wszystko za wami.

Gadasz o planach, o misji i celu,
a ja mam misję, żeby przetrwać do weekendu,
nie potrzebuję twoich mów motywacyjnych,
bo moje życie to bieg między zmianą a czynszem.

Nie mam plakietki, nie mam słów z broszur,
ale mam serce i rozum, i wiem, kto tu jest „boss” —
nie ty, nie kierownik, nie menadżer z laptopa,
tylko system, co nas mieli, aż do samego spodu chłopa.

[Refren]
Hej, nadzorco systemu,
patrz mi w oczy, powiedz, że to wolność.
Bo jak liczę te sztuki do rana,
to czuję tylko ciężar i bezsilność.

Hej, nadzorco systemu,
twoje radio brzmi jak łańcuchy w kopalni,
myślisz, że dowodzisz ludźmi,
a jesteś tylko częścią tej machiny.

[Zwrotka 2]
Ja widzę, jak się śmiejesz, gdy ktoś się spóźni,
bo lubisz mieć nad kim przewagę w tej próżni,
system ci wlał w żyły sztuczną dumę,
a ja ci powiem prawdę — jesteś jednym z nas, tylko w złudzeniu dumnym.

Bo jutro przyjdzie nowy ty — młodszy, tańszy,
i ciebie też wyrzucą jak zużyte rękawiczki z hali,
a wtedy zrozumiesz, że w tym teatrze ról
wszyscy jesteśmy statystami, bez reżysera, bez snu.

[Refren]
Hej, nadzorco systemu,
patrz mi w oczy, powiedz, że to wolność.
Bo jak liczę te sztuki do rana,
to czuję tylko ciężar i bezsilność.

Hej, nadzorco systemu,
twoje radio brzmi jak łańcuchy w kopalni,
myślisz, że dowodzisz ludźmi,
a jesteś tylko częścią tej machiny.

[Bridge – spokojniejszy ton, jak spoken word]
Nie mam nic do ciebie, chłopie,
bo wiem, że system cię zrobił tak samo jak mnie.
Tylko że ja już przestałem wierzyć,
że ta robota to droga do czegokolwiek.

Bo kiedy wstaję o czwartej,
a kończę po zmroku,
to wiem jedno:
prawdziwy lider to ten, co potrafi być człowiekiem,
a nie tym, co ma radio na pasku.

[Outro – emocjonalny finał]
Więc zanim znowu krzykniesz, że mam przyspieszyć,
spójrz w lustro i zapytaj siebie,
czy to na pewno ty kierujesz ludźmi,
czy może system kieruje tobą...

I nami wszystkimi.