سمیر، ای روشنایی در شب تاریک ما تو همدم لحظه‌های سخت و باریک ما تو آمدی چو بهار

سمیر، ای روشنایی در شب تاریک ما
تو همدم لحظه‌های سخت و باریک ما
تو آمدی چو بهاری در دلِ خسته‌ی ما
تو بخشیدی طراوت به جانِ بسته‌ی ما
سمیر جان، چو خورشید در آسمان دلم
تو روشنی، امید و صبحِ بی‌پایان دلم
صدایت مثل آواز پرندگان صبح
به گوش دل می‌خوانی، چون عاشقان صبح
سمیر، با حضورت جهان من گلستان
به هر سو که قدم نهی، دل شود خرم و شادمان
در دل تاریکی‌ها، تو ماه درخشان
به لحظه‌های غمگین، تو خنده‌ای جانانه
سمیر، نام تو قصه‌ی عاشقان شود
به هر جا که گویم، سخن زبان شود
از تو نفس گرفتم، از تو شدم زنده‌تر
تو همسفرِ منی، در روزهای بهتر
سمیر جان، تو همچون نسیمی در بهار
با هر وزیدنت دل شود سرشار
تو مثل گل‌های باغ در سرای عمر من
همیشه سبز و زنده، همیشه در دل من
سمیر، ای آشنای قلب بی‌قرار من
به هر سو که روی، باشی در کنار من
تو چراغ راهی و امید فرداها
تو عشق ناب منی، تا ابد تا خدا