Acının Senfonisi

Kırık Zincirler
Ebedi azap, kanayan kalpler
Sonsuz savaş - tiranlar yükseliyor!
Kanla ıslanmış kaldırım, acı çığlıkları, sonsuza dek!
Sürüklenen bir acı var içimde
Parçalanmış Rüyalar
Kızıl nehirler, bükülmüş demir
Vahşi kükreme, gece çöküyor
Soğuk ölüm titrer acımasız!
Vücut yaralı, sessiz, korkusuz!
Geniş uçurumlar, öfkeli kalpler!
Acı dolu çığlıklar, iç içe geçmiş ruhlar
Fırtınaya karşı, kimse üzgün değil
Karanlık hüküm sürüyor - insanlık kör!
Sessiz mezarlar, açlık gıcırdatıyor
Çelik çarpışıyor, vahşi kader!
Yankılar yükseliyor, kemikler parçalanıyor
Çaresiz çığlıklar - İblisin kapısı!
Kaos Hüküm Sürüyor
Zihinler bozulmuş, et kemikten koparılmış
Acı, karanlığın prensi, bozulmuş ruh
Sonsuz gece, görülecek ışık yok!
Savaş alanları, kanla yazılmış hikayeler
Antik ayinler, sonsuz bedeller
Vahşi enkaz, boş ihtişamlar
Parçalanmış hayatlar - yanan kömürler!
Kırık dökük umutlar, karanlığın içinde kaybolmuş
Bükülmüş rüyalar, solgun izler bırakan.
Hissediyorum her darbeyi, derinlere işleyen her sızı
Boğuluyorum bu zifiri yalnızlıkta, çekiştirip duran bir yük gibi
Zincirler mi bu beni bağlayan? Yoksa sonsuz bir kördüğüm mü?
[Nakarat]
Geniş uçurumlar, öfkeli kalpler!
Acı dolu çığlıklar, iç içe geçmiş ruhlar
Fırtınaya karşı, kimse üzgün değil
Karanlık hüküm sürüyor - insanlık kör!