ใจเอย

ใจเอ๋ยใจเจ็บนักรักพังทลาย
เขาจากไกลหายลับดับความฝัน
เหลือเพียงเราเฝ้าทนอยู่เดียวดาย
ในค่ำคืนอ้างว้างกลางน้ำตา
เคยฝากฝันฝากใจไว้กับเขา
เขากลับเผาใจเราให้โรยรา
เหลือเพียงรอยร้าวลึกในวิญญา
เคยศรัทธารักแท้แต่ลางเลือน
แต่จะก้าวข้ามไปไม่หวนไหว
แม้หวั่นไหวในยามเหงาที่ลางเลือน
เพียงอดทนผ่านพ้นไปทุกวันคืน
รอวันฟื้นยิ้มใหม่ให้ตัวเรา
รักเคยหวังพังลงตรงหน้าเจ็บ
ใจที่เก็บความฝันพลันสลาย
เหลือเพียงรอยร้าวลึกฝังเดียวดาย
เหมือนความหมายของรักนั้นหายไป
เขาจากลาไม่เหลียวไม่หวนหา
ทิ้งเวลาให้เศร้าเหงาและไหว
หัวใจเหมือนแตกร้าวสิ้นแรงใจ
มีเพียงความอ้างว้างที่ค้างคา
แต่จะฝืนยืนไหวในวันหน้า
แม้น้ำตายังไหลให้โหยหา
เมื่อเวลาผ่านไปใจอาจชา
รอเพียงวันใหม่ฟ้าจะสดใส
ดั่งฟ้าผ่ากลางใจในวันเหงา
เหลือเพียงเงาความหลังยังฝังฝัน
เขาจากไปไม่ย้อนหวนคืนวัน
เหลือเพียงฉันกับน้ำตาในราตรี
เคยคิดว่ารักนั้นจะมั่นคง
แต่สุดท้ายรักล่มจมหายที่
หวังเพียงแค่จะมีเขาทั้งชีวี
แต่ต้องมีเพียงฉันและความทรงจำ
ไม่เป็นไรหัวใจแม้เจ็บช้ำ
เพียงลำนำของรักที่หลงถลำ
จะโอบกอดหัวใจที่ร้าวช้ำ
ก้าวต่อไปแม้ไร้เธอข้างกาย
เมื่อรักนั้นพังลงตรงหน้า
เธอไม่คืนกลับมาอย่างฝันใฝ่
เหลือเพียงความเจ็บช้ำจำฝังใจ
น้ำตาไหลพรั่งพรูสู่สายลม
หัวใจแตกสลายเหมือนไม่เหลือ
คิดถึงเธอเหลือเกินแต่ต้องข่ม
เธอจากไปเหลือเพียงความระทม
ต้องทนตรมค