ในวันที่ฝนโปรยปราย

ในวันที่ฝนโปรยปราย หัวใจมันอ่อนแอ
นั่งมองฝนพรำ สายลมแผ่ว ฟังเสียงฟ้าที่ร่ำไห้
น้ำตาที่ไหล...เหมือนฝนที่โหมกระหน่ำในใจ
ความผิดหวังท่วมถม...เจ็บปวดเจียนจะตาย
อยากจะตะโกนถามฟ้า ทำไมต้องใจร้าย
ความเสียใจที่มี... เหมือนน้ำนองไปทุกที
ฝนที่ตกจากฟ้าบอกฉัน ว่าความรักมันไม่มี
อยากปล่อยทุกความเจ็บนี้ ลอยไปกับน้ำตา
เมื่อฝนหยุดพรำ... น้ำตาอาจจะจางหาย
ความเจ็บปวดอาจคลาย...เมื่อลมฝนพัดไป
เมฆฝนที่บ้าคลั่ง... เมฆฝนจางเมื่อฟ้าใส
สักวันหนึ่ง...ฉันจะลืมทุกความเสียใจ
ในวันที่ฟ้าสว่าง... แม้ยังคงมีรอยน้ำตา
ฉันจะยิ้มให้ตัวเอง... แม้ยังคงต้องฝ่าฟัน
เมื่อฝนพ้นไป... ฟ้าอาจเปลี่ยนมีสีสัน
ฟ้าที่สดใส...จะพาใจฉันกลับมา
วันพรุ่งนี้ที่ฟ้าสว่าง...แม้มีบ้างรอยน้ำตา
ยิ้มให้กับท้องฟ้า... ก้าวข้ามความรักนี้
ในวันที่ฝนพรำ...เคยจดจำเวลาที่ผ่านไป กับหัวใจที่...ที่ลืมใครบางคน
เมื่อฝนหยุดพรำ... น้ำตาอาจจะจางหาย
ความเจ็บปวดอาจคลาย...เมื่อลมฝนพัดไป
เมฆฝนที่บ้าคลั่ง... เมฆฝนจางเมื่อฟ้าใส
สักวันหนึ่ง...ฉันจะลืมทุกความเสียใจ
ฮือ...ฮือ...ฮือ.............
วันพรุ่งนี้ที่ฟ้าสว่าง ...จะยิ้มให้กับตัวเอง ก้าวผ่านคืนวันนี้ไป......เมื่อฝนพ้นผ่าน หัวใจจะลืมเรื่องเธอ....เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีเธอฮือ...ฮือ...ฮือ.............