Son Gecem

Yoruldum bu çileden, bu acı dolu yollardan,
Her adımda bir yara, her nefeste bir feryat,
Kışın ayazında üşürken, içimde ateş yanar,
Garip bir kulum ben, ömrüm kimsesiz ve yarım...
Nakarat:
Kimsesiz ve çaresiz, bu dünya çok zalim,
Yalnızlığın ayazında, kalbim yanar yine,
Hüzünle dolu geceler, gözyaşım sel olmuş,
Vurgun yedim hayattan, dost bildiklerimden...
İkinci Kısım:
Kurşun gibi ağırdır, bu hayatın yükü,
Yıldım artık her günden, sabahı olmayan gecelerden,
Kışın ortasında, yüreğimde bahar beklerken,
Yalnızlık her defasında vurur, içimde derin bir iz...
Nakarat:
Kimsesiz ve çaresiz, bu dünya çok zalim,
Yalnızlığın ayazında, kalbim yanar yine,
Hüzünle dolu geceler, gözyaşım sel olmuş,
Vurgun yedim hayattan, dost bildiklerimden...
Son Kısım:
Acımasız bu dünya, garibin halinden anlamaz,
Çaresizlik denizinde boğulurum, dostum bile yok yanımda,
Yıldım artık hayattan, bu kış hiç bitmez sanırım,
Her gece aynı hüzün, içimde yangın, hiç sönmez...