DZISIAJ NIC NIE MUSZĘ

[Zwrotka 1]
Znowu budzik przerwał sen,
jeszcze świtu nie ma w oknie.
Już telefon czegoś chce,
kawa stygnie, zanim dotknę.
Tyle spraw na jeden dzień,
każda pilna, każda moja.
A ja chciałbym usiąść gdzieś,
choćby tutaj, przy tych schodach.

[Przedrefren]
Odkładam klucze, zdejmuję płaszcz,
za szybą ludzie przyspieszają.
Pierwszy raz od tylu lat
żadne kroki mnie nie naglą.

[Refren]
Dzisiaj nic nie muszę,
niech za oknem biegnie świat.
Zanim znowu w drogę ruszę,
trochę siebie sobie dam.
Niech się piętrzą wiadomości,
niech poczeka kilka spraw.
Mam za mało tych spokojnych,
zwykłych chwil — więc jedną mam.

[Zwrotka 2]
Stare krzesło, plama słońca,
na parapet pada liść.
Nikt nie woła mnie bez końca,
mogę myśli wolniej snuć.
I ze śmiechem przypominam
sobie coś sprzed wielu lat:
jak umiałem nic nie robić,
nie tłumacząc z tego dnia.

[Przedrefren]
Nie wszystko dzisiaj naprawię sam,
nie każdą ciszę trzeba przerwać.
Za długo tylko innym czas
oddawałem, by mój przepadł.

[Refren]
Dzisiaj nic nie muszę,
niech za oknem biegnie świat.
Zanim znowu w drogę ruszę,
trochę siebie sobie dam.
Niech się piętrzą wiadomości,
niech poczeka kilka spraw.
Mam za mało tych spokojnych,
zwykłych chwil — więc jedną mam.

[Most]
Może pójdę tam, gdzie drzewa
rzucą cień na pusty szlak.
Może w domu cicho prześpię
cały deszcz — po prostu tak.
I choć nic się nie wydarzy,
choć nie zmieni biegu świat,
będę umiał, wracając wieczorem,
powiedzieć: dobry był ten czas.

[Refren finałowy]
Dzisiaj nic nie muszę,
niech za oknem biegnie świat.
Zanim znowu w drogę ruszę,
trochę siebie sobie dam.
Niech się piętrzą wiadomości,
jutro wrócę do tych spraw.
Dziś zostaję w tej spokojnej,
zwykłej chwili — tyle mam.

[Outro]
Stygnie kawa, cichnie dom.
Już nie patrzę wciąż na zegar.
Jeszcze chwilę…
dobrze mi tak.