Z podniesioną głową

[Intro – delikatnie]
Pamiętam świat z opowieści,
gdzie drzwi nie miały tylu zamków.
Gdzie człowiek siadał obok człowieka
i nie pytał, ile jesteś wart.

[Zwrotka 1]
Pod starym domem rosła lipa,
na ławce ktoś zostawiał chleb.
Sąsiad znał sąsiada z imienia,
a dobre słowo znaczyło więcej.

Nie wszystko wtedy było łatwe,
lecz można było komuś ufać.
I kiedy serce pokochało,
nie bało się, że musi przegrać.

[Refren]
Więc idź przez życie z podniesioną głową,
nie pozwól, żeby strach odebrał dzień.
Jeszcze jest dobro między nami,
jeszcze ktoś poda rękę, kiedy jest źle.

Nie pytaj świata, ile jesteś wart,
bo tego nie policzy żaden pieniądz.
Dopóki umiesz kochać bez powodu,
dopóty jesteś naprawdę wolny.

[Zwrotka 2]
Nie chcę świata zza wysokich murów,
gdzie każdy boi się o swój kawałek.
Gdzie cudzy smutek nic nie znaczy,
a człowiek człowiekowi staje się obcy.

Chcę znów zobaczyć zwykłe gesty,
kogoś, kto czeka, choć nie musi.
Miłość bez lęku i bez ceny,
i trochę ciszy w ludzkiej duszy.

[Refren]
Więc idź przez życie z podniesioną głową,
nie pozwól, żeby strach odebrał dzień.
Jeszcze jest dobro między nami,
jeszcze ktoś poda rękę, kiedy jest źle.

Nie pytaj świata, ile jesteś wart,
bo tego nie policzy żaden pieniądz.
Dopóki umiesz kochać bez powodu,
dopóty jesteś naprawdę wolny.

[Bridge – bardzo spokojnie]
Może nie zmienisz całej ziemi.
Może nie uciszysz wszystkich burz.
Lecz możesz nie przejść obok człowieka,
który potrzebuje kilku słów.

Możesz nie oddać serca zawiści,
nie żyć na kolanach przed strachem.
Bo wielki świat zaczyna się naprawdę
od małych rzeczy między nami.

[Final – narastająco]
Więc idź przez życie z podniesioną głową,
choć nieraz wiatr zawróci cię.
Nie daj sobie wmówić, że nadzieja
to tylko piękny, naiwny sen.

Niech człowiek znów będzie dla człowieka,
nie numerem, zyskiem ani tłem.
A kiedy kiedyś zapytają, jak żyłeś —
powiedz:

Nie bałem się być dobrym.
Nie bałem się być sobą.
I mimo wszystko
wierzyłem w człowieka.