Between

Tato,
dla ciebie jestem wiecznym potknięciem.
Chodzącym niedociągnięciem.
Listą rzeczy do poprawy.

Moje jedno słowo za dużo — dramat.
Moje jedno spojrzenie — bezczelność.
Mój jeden błąd — dowód,
że „znowu zawiodłam”.

A one?
One mogą więcej.
Ich krzyk to emocje.
Mój — brak wychowania.
Ich pomyłki to przypadek.
Moje — charakter.

Znasz moje błędy na pamięć.
Nie znasz moich starań.

Umiesz wyliczyć wszystko,
czego nie zrobiłam idealnie.
Nigdy nie liczysz,
ile razy połknęłam łzy,
żeby nie dać ci kolejnego powodu.

Mówisz, że spiskuję.
Że stoję po stronie mamy.
Jakbym była pionkiem
w waszej wojnie sprzed lat.

Ona jest chora.
Ty jesteś zły.
A ja jestem między.
Nie jestem planem.
Nie jestem intrygą.

Jestem dzieckiem rozwodu,
nie jego strategią.

Mówisz, że proszę ją o pieniądze.
Że to przeciwko tobie.
Ale kiedy kupuję sobie coś małego —
choćby chwilę ciszy w nowej bluzie —
przez moment czuję,
że mam nad czymś kontrolę.

Że mogę być szczęśliwa
bez pytania o pozwolenie.

A wiesz, co boli najbardziej?
Że odkąd się ożeniłeś,
jakbyś oddał komuś innemu
resztki czułości.

Siedem lat.
Siedem lat bez gestu.
Bez przytulenia bez powodu.
Bez spojrzenia, które mówi
„jestem z ciebie dumny”.

Zapomniałam,
jak to jest być kochaną
bez warunków.

I dlatego nie umiem kochać chłopaka,
który jest dla mnie całym światem.

Kiedy patrzy na mnie ciepło —
cofam się.
Kiedy jest blisko —
zamieniam się w mur.
Kiedy próbuję zrobić krok w jego stronę,
uciekam,
a potem w ciszy
składam siebie z żalu.

Kiedy on robi krok do mnie —
ja robię dwa w tył.

Boję się miłości.
Boję się, że nie potrafię kochać.
Boję się, że nie podołam.

I przez ten strach
ranię nie tylko siebie,
ale też jego.

Boję się kochać,
bo nie pamiętam, jak się kocha.
Nie wiem, jak przyjąć dobro,
kiedy nauczyłam się tylko bronić.
Nie wiem, jak ufać,
kiedy miłość była oceną.
Nie wiem, jak oddać serce,
kiedy moje przez lata
uczyło się przetrwania.

Nie jestem zimna.
Jestem głodna czułości,
której nie dostałam.

I jeszcze jeden strach ciąży mi na sercu:
Tato nigdy nie zaakceptuje tego jednego chłopaka.
Bo jest innej narodowości.
Ocenia go powierzchownie.
I już czuję ciężar decyzji,
której nie chcę podejmować.

Że może nadejść moment,
kiedy będę musiała wybierać
między tym, co moje serce pragnie,
a tym, co ty zaakceptujesz.

I boli mnie to tak bardzo,
że czasem nie mogę złapać oddechu.

Nie chcę być najlepsza.
Chcę być wystarczająca.
Dla ciebie.
Dla niego.
Dla siebie.

Bo najbardziej boli nie to,
że się czepiasz.

Boli to,
że przez tyle lat
uczyłam się,
jak nie potrzebować miłości —
zamiast jak ją przyjmować.