บุหรี่แห่งความตาย

ผมดูดบุหรี่ วันละ หลายมวน
บางทีก็ดูดยาเส้น ยามเย็นฝนพรำ
บางวันก็ดูดบุหรี่ไฟฟ้า ตามที่เคยทำ วันข้างหน้าอาจเป็นมะเร็ง ซ้ำเติมตามกรรม ดูดจนสิวขึ้นเหม็นปาก กลิ่นยางยืด บางวันตากแดดตัวดำ เหมือนคนสิ้นหวัง บางครั้งนั่งดูดยาใต้ต้นไม้ ฟังเสียงนกพราง ฟันของฉันสีเหลือง ปากของฉันสีดำ พลางๆ จุดไฟแช็คคิดว่าเท่ แต่ใครจะรู้ ชีวิตนี้ตายผ่อนส่ง เหมือนล้มละลาย ถึงเวลานั้นไม่มีใครช่วย ไม่ว่าพระหรือชาย ยังเดินไปตามทางเดิม ไม่ยอมเลิกร้างจนวันสุดท้าย