จิกโคบุกเคน

[Verse 1]
โดดเดี่ยวกลางซากเถ้า
ร่างฉันเน่าข้างกองคำโกหก
ศรีวิไลบนหอสูง
ถล่มลงมาทับกระโหลกฉันเอง

เลือดดำไหลเป็นทาง
ราดลงรูปปั้นเทพจอมปลอม
มนุษย์หมอบกราบความว่างเปล่า
หัวเราะกับเสียงกรีดร้องในทรวงอก

[Chorus]
จิกโคบุกเคน!
ไฟแค้นกัดกินจนวายกาย
ศรีวิไลเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน
วอดวายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ
จิกโคบุกเคน!
คือจุดจบของคนจิตไร้สงบ
จบ จบ จุดจบ
ฝังเล็บลงกลางหัวใจเผ่าพันธุ์นี้

[Verse 2]
ซากเมืองเน่าเหม็นอำนาจ
กลิ่นเนื้อคนปนกลิ่นเงินสด
เด็กเกิดมาพร้อมโซ่เหล็ก
กัดฟันยิ้มรับพิธีบูชายันต์

ฉันยืนมองท้องฟ้าดำ
ฝูงอีกากรงเล็บเป็นมงกุฎ
หัวใจฉันแตกเป็นเศษกระจก
สะท้อนความบิดเบี้ยวของสายตาคน

[Chorus]

[Bridge]
[low vocal register]
จิตไร้สงบ
ก็เดินสู่หลุมเดียวกัน
กราบรูปเคารพ
แต่กลัวเงาตัวเองยังกับปีศาจ

[crescendo]
จิกโคบุกเคน ฉีกฉันออกเป็นพันชิ้น
ให้เห็นเนื้อแท้กลวงโบ๋ของมนุษย์
เสียงกรีดร้องก้องในกะโหลก
คือเพลงสวดศพแห่งยุคสันดานดิบ

[Chorus]