Aniele

Aniele
jeśli mnie słyszysz —
proszę Cię z mojej słabości,
z mojego bólu,
z mojego zmęczonego ciała.
Nie dla mnie…
dla niej.

Daj mojej córce to,
czego ja czasem nie potrafię dać,
gdy choroba odbiera mi siły.
Daj jej spokój,
kiedy ja drżę.
Daj jej światło,
gdy moje gaśnie.
Daj jej miłość,
której sama musiałam szukać nocami.


A mnie daj siłę
by być dla niej światłem,
nawet kiedy gasnę po cichu.
Daj mi ramiona,
które będą ją nosić,
gdy sama nie będę miała sił stać.
Bo Lili jest moją modlitwą,
moją nadzieją,
moją drogą,
moją prawdą.
Niech nigdy nie zgubi światła,
które nosi w sobie od dnia,
w którym przyszła na ten świat.



Wiem, że została mi dana
nie przez przypadek.
Zrodzona z mojego bólu,
przyniosła mi jasność.
I choć czasem płaczę w nocy,
proszę tylko o jedno:
żeby jej nigdy nikt
nie złamał tak, jak życie łamało mnie.

Chcę, by jej serce było miękkie,
ale nigdy samotne.
By znała swoją wartość,
nawet wtedy, gdy świat będzie próbował ją zgasić.
By jej śmiech nigdy nie zniknął,
a jej oczy zawsze widziały dobro
nawet tam, gdzie inni widzą cień.

Aniele, jeśli mnie słyszysz —
pilnuj jej serca.
A moje…
tym się nie martw.
Moje przetrwa wszystko,
dopóki jej serce bije obok.
Dopóki mówi „mamo”,
dopóki jej dłonie
trzymają moje.

Bo Lili jest moją modlitwą,
moją siłą,
moim oddechem.
A ja —
jestem matką,
która przejdzie przez każdy ból,
by jej światło mogło świecić.