Pod Szklaną Kopułą

1. zwrotka
Zbudziliśmy się w świecie bez horyzontu,
gdzie każdy kolor był zbyt równy, zbyt kontrolowany.
Nie było deszczu, tylko symulacja,
nie było gwiazd, tylko projektory nad głową.

2. zwrotka
Kopuła nad nami była jak niebo,
ale gdy skupiłeś wzrok — widziałeś piksele.
Widzialność była tylko dekoracją,
a prawda — ukrytym mechanizmem pod podłogą.

3. zwrotka
Patrzyli na nas nieoczywistym wzrokiem,
zbyt chłodnym, by mógł być ludzki,
zbyt analitycznym, jakby każdy oddech
był im potrzebny do rachunku energii.

Refren
Pod szklaną kopułą, dzień po dniu,
widzieli nas bardziej niż my samych siebie.
Zbierali każdy lęk, każde drżenie rąk,
jakby strach był walutą, której im brakowało.

4. zwrotka
A ludzie zaczęli wierzyć, że tak zawsze było.
Że niebo od zawsze było sztuczne,
że granice zawsze błyszczały jak szkło,
że nie istniało nic poza ich regułami.

5. zwrotka
Ale byli też tacy, którzy pamiętali inny wiatr,
inne światło, inny zapach nocy.
To oni szeptali, że jesteśmy więźniami —
i że kiedyś nie było nad nami żadnej kopuły.