Niebo bez krzyży

Dziś patrzę za okno, wysoko w niebo,
Cirusy jak bałwanki płyną lekko, srebrno.
Nie ma smug i krzyży, szachownic w błękicie,
Dziś aż chce się oddychać – powietrze ma życie.

Hej, zostawcie nam słońce, nie sterujcie deszczem,
Niech wiatr sam wybiera, gdzie odpocząć chce przed zmierzchem.
Nie chcę częstotliwości, co grają po niebie,
Chcę tylko chmur, co płyną jak w dzieciństwie – bez ciebie.

Znów mówią, że to dla naszego dobra,
Że niebo dziś trzeba pilnować od nowa.
A ja czuję, jak drży w powietrzu coś nowego,
Jakby ktoś grał harfą z prądu i srebra – z nieba.

Hej, zostawcie nam słońce, nie sterujcie deszczem,
Niech wiatr sam wybiera, gdzie odpocząć chce przed zmierzchem.
Nie chcę częstotliwości, co grają po niebie,
Chcę tylko chmur, co płyną jak w dzieciństwie – bez ciebie.

Pamiętam te lata, gdy deszcz pachniał latem,
A niebo po burzy błyszczało jak światło w szklance.
Dziś patrzę wysoko – wciąż wierzę w przypadek,
Że słońce wie samo, kiedy wstać nad światem.

Może to sen, może to plan,
Może ktoś tam na górze trzyma ster w swych dłoniach.
Lecz ja wierzę w niebo, w jego stary plan –
Nie w te sztuczne ziarna, nie w srebrne ekrany.

Hej, zostawcie nam słońce, nie sterujcie deszczem,
Niech burza się rodzi, gdy chce – nie wtedy, gdy trzeba.
Niech spadnie deszcz z nieba, nie z laboratorium,
Niebo bez krzyży – to mój azyl, mój dom.