1234

Ներիր ինձ, Տե՛ր


Խավարում մոլորված էի ես,
Քայլոււմ էի հեռու Լույսից։
Աչքերս բացեց քո ձայնը նուրբ՝
Սրտիս խորքից ես լսեցի։


Արցունքներս դարձան աղոթք,
Հույսի ճառագայթ պայծառեց։


Ներիր ինձ, Տե՛ր, ես վերադառնում եմ,
Քո սիրո գիրկն է իմ տունը։
Քո խաչի լույսով ես ապրում եմ,
Դու ես իմ ճշմարիտ ուղին։

Հողին թեքված հոգիս հնչեց՝
«Մի՛ հեռացիր, Տե՛ր, ինձանից»։
Եվ քո ձեռքը մեղմ ու ջերմ՝
Բարձրացրեց ինձ անարատ սիրով։


Աստծո լույսն է իմ մեջ վառվում,
Հույսն իմ դարձավ հավիտյան։


Ներիր ինձ, Տե՛ր, ես վերադառնում եմ,
Քո սիրո գիրկն է իմ տունը։
Քո խաչի լույսով ես ապրում եմ,
Դու ես իմ ճշմարիտ ուղ
Եվ երբ մթություն իջնի վերևից,
Քո լույսը միշտ կփայլի իմ մեջ։
Ես քո զավակն եմ՝ ներված սիրով,
Հավիտյան հավատքով քեզ հետ եմ։