Dziedzictwo lodu

W śnieżnej ciszy, gdzie noc wieków trwa,
Widmo grzechu po dolinach gra.
Ciężar krwi jak kamień w sercu lśni,
Nie da spoczynku, nie pozwala śnić.

Ziemia krzyczy, a duchy wciąż drżą,
Niosą brzemię, co od wieków tkwi w nas.
Los jak łańcuch oplata mój krok,
Ciągnę za sobą pradawny mrok.

Refren:
Dziedzictwo lodu, zimny znak,
Jak klątwa w żyłach, jak żelazny krąg.
Między otchłanią a światła łuną,
Dusze spętane wieczystą runą.

Czasem w płaczu dziecka słyszę szept,
To ostrzeżenie pradawnych czeluść pieśń.
„Nie ujdziesz cieniom, nie zerwiesz więzów,
Twoje dziedzictwo jest jarzmem bez końca.”

W oczach bliskich odbija się strach,
Czy spadnie na nich ten sam ciemny znak?
Czy miłość zdoła odczynić czar,
Czy w proch obróci ich lodowaty dar?

Refren:
Dziedzictwo lodu, zimny znak,
Jak klątwa w żyłach, jak żelazny krąg.
Między otchłanią a światła łuną,
Dusze spętane wieczystą runą.

Nowa zwrotka I:
Brzemieniem dławi mnie ciszy cień,
Jakby w ramionach niósł tysiące klęsk.
W snach widzę twarze, co patrzą z mgły,
Ich zimne oczy są ogniem win.

Nowa zwrotka II:
Przez pokolenia dźwiga się ten głaz,
Nie ma ucieczki, gdy w żyłach trwa.
Każdy potomek skazany w krwi,
Na walkę z losem, co w lodzie tkwi.

Most:
O, brzemię krwi, o, jarzmo win,
Niesione przez stulecia w mrok i w pył.
Choć serce pragnie rozżarzyć świt,
Ciężar przodków wciąż nie pozwala żyć.

Dodatkowa zwrotka:
Na ramionach dźwigam zimny cień,
Jak pielgrzym, który nie zna kresu dróg.
Każdy krok twardy jak żelazny dzwon,
Każdy oddech smakuje jak sąd.

Refren (powtórzony, mocniej):
Dziedzictwo lodu, zimny znak,
Jak klątwa w żyłach, jak żelazny krąg.
Między otchłanią a światła łuną,
Dusze spętane wieczystą runą.

Outro:
Niechaj wiatr niesie krzyk wśród gór,
Niechaj mrok połknie pradawny mur.
Bo choć krew lodem spętała nas,
Miłość jak ogień — przetrwa swój czas.