Po palcu do dłoni

Serdeczność drodzy moi, jak szczeble drabiny,
im więcej jej dajemy, pniemy się na wyżyny.
Nigdy nie jest zbyt późno, by stać się lepszym,
sprawić coś dobrego, uczynić świat piękniejszym.
Jesteśmy jak element układanki - częścią małą,
więc złapmy się za dłonie i stwórzmy jedną całość.
Pokażmy, że każdy może dołączyć i chwycić za ręce,
to tak, jakby wzbogacić kolejną barwą cudną tęczę.
I choć każdy z nas jest innym kolorem, wnosi blask,
nie zgaśmy go, a serdeczności nie skończy się czas.