ฝันที่สร้าง

สุดท้ายเรา ก็ต้องเลิกกัน ฝันที่สร้างร่วมทางคงมีแต่ฉันที่ยังเดินอยู่ตรงนี้
เบื่อแล้วเธอก็คงต้องไป เหลือแค่ลมหายใจที่แผ่วลงไป ที่ยังคิดถึง เรามาไกลแค่นี้ ฉันรู้ดีว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
ใจคนเรายากอย่างถึง ความคิดเราอาจต่าง สุดท้าย คงต้องห่าง
ปล่อยไปตามสายลม ไกลเปนฝุ่นมี่ไม่อาจหวนกลับมา ทิ้งตัวนอนทั้งน้ำตา ริ่วแรงที่เคยมีหายไปกับรักที่จากไป
เวลาผ่านความรักก็จางหาย เลือไว้เพียงภาพถ่ายที่ยังอยู่ ช่างน่ากลัวและมืดนมต์ เมื่อไม่มีเธอเคียงข้างกาย ลมให้ใจที่เคยมีเหมือนจะขาดไป
พอเข้าใจ ว่าเธอนั้นหมดรัก ฝืนตัวเองทั้งที่ไม่เข้าใจ จำใจปล่อยเธอไปให้สมหวัง