Dziewczynka z zapałkami

W ciche, zimowe popołudnie, kiedy śnieg przykrył miasto białym puchem, mała dziewczynka z zapałkami wędrowała samotnie ulicami.
Jej dłonie były zmarznięte, a cienkie ubranie nie chroniło przed mrozem. Nikt nie zwracał na nią uwagi, choć przechodziła obok ludzi i domów pełnych światła.

Zatrzymała się przy oknie jednego z domów. W środku rodzina siedziała przy ciepłym stole, śmiała się, dzieliła chlebem i radością.
Dziewczynka westchnęła cicho — tak bardzo pragnęła choć odrobiny ciepła.

Usiadła w kącie pod murem, wśród wirujących płatków śniegu.
Z drżącą ręką zapaliła pierwszą zapałkę.
Płomień rozbłysnął — jasny, złoty, jak maleńkie słońce.

W jego blasku zobaczyła stół pełen jedzenia, pachnącą gęś, owoce i ciepły kominek.
Ale gdy płomień zgasł… wszystko zniknęło.

Zapaliła drugą zapałkę.
A wtedy pojawiła się choinka, pełna świateł i blasku, taka piękna jak w świątecznym śnie.
Śnieg przestał być zimny — zamienił się w magiczne iskierki.

Trzecia zapałka…
I nagle, tuż obok, stanęła jej ukochana babcia — jedyna osoba, która kiedyś dawała jej ciepło i miłość.
Dziewczynka wyciągnęła ręce, by jej nie stracić.

„Babciu, zabierz mnie ze sobą” — wyszeptała.
I wtedy światło stało się jeszcze jaśniejsze.

Razem uniosły się ponad śnieg, ponad miasto, ponad ciszę zimowej nocy.
Anioły otoczyły je blaskiem, prowadząc w stronę światła i spokoju.

Rankiem ludzie znaleźli dziewczynkę na śniegu — spokojną, cichą, z uśmiechem na twarzy.
Nie wiedzieli, że tej nocy
odnalazła ciepło, którego szukała przez całe życie.

Bo nie była już sama.
Odeszła w świat pełen światła…
tam, gdzie miłość nigdy nie gaśnie.