Te oczy

Oczy Magdaleny — zielone jak wiosna,
W nich mgła tajemnic i cisza radosna.
Patrzą — a serce od razu się ściele,
Jak łąka pod słońcem, co grzeje wesele.

Włosy ma miękkie jak noc po burzy,
Wiatr się w nie gubi, gdy cisza się dłuży.
Uśmiech ma ciepły, co mury rozkruszy,
A śmiech jej potrafi zagłuszyć duszy.