Dziękuję

Na początku świat jest większy od nich,
pełen drzwi, za którymi mieszka nieznane.
Ktoś pochyla się nad ich milczeniem,
nie odbiera lęku — po prostu zostaje.

I nawet nie wiadomo, w której chwili
małe serce zaczyna ufać światu.


Rzeka nie ogląda się na źródło,
a jednak niesie je aż do morza.
Tak pójdzie z nimi to, co niewidzialne —
Wasz spokój ukryty w ich odwadze,
Wasza czułość w dłoniach,
które kiedyś podniosą kogoś z ziemi.



Nie stawia się pomników zwyczajnym porankom.
Nikt nie zapisuje cierpliwości,
która nie miała już sił, a jednak została.

A przecież właśnie tam,
gdzie świat widzi tylko codzienność,
rodzi się czyjaś przyszłość.

I może nie zapamiętają Waszych słów.
Może z czasem zatrą się twarze.
Lecz jest w człowieku takie miejsce,
gdzie otrzymane dobro
przestaje być wspomnieniem...

Staje się nim samym.

Rzeka nie ogląda się na źródło,
a jednak niesie je aż do morza.
I choć nie wie, skąd przyszła jej siła,
niesie ją dalej...
Dalej niż sięga nasz wzrok.

Bo nie wszystko, co wielkie,
musi być widoczne.