Ostatni kurs

[Intro]

Nad czarną wodą księżyc drżał,
A port żegnał go światłem lamp.
Największy okręt ruszał w dal,
Jak sen, którego nie pokona czas.

[Zwrotka 1]

Mówili: „Nic go nie zatrzyma,
Nie zna takiej siły świat.
Nie ugnie go burza ni zima,
Nie dosięgnie morskie dno”.

Na jego pokład weszły marzenia,
Walizki pełne nowych dni.
Jedni szukali tam spełnienia,
Inni uciekali od złych chwil.

[Przedrefren]

Lecz nawet najpiękniejsza droga
Może prowadzić w ciemną noc.
Czasami pewność staje się pychą,
A cisza skrywa własną moc.

[Refren]

Płynie dumny, wielki liniowiec,
Przez zimną noc, przez bezkres fal.
Każdy z nas ma swój własny rejs
I każdy wierzy, że będzie trwał.

Myślimy czasem: „Nic nas nie złamie,
Nie sięgnie nas już żaden lęk”.
Lecz życie zmienia kurs bez pytania
I każe spojrzeć prawdzie w twarz.

[Zwrotka 2]

Niebo milczało ponad wodą,
Gwiazdy wyglądały jak szkło.
A przed dziobem, ukryta w mroku,
Biała góra przecinała noc.

Padł rozkaz nagły: „Zmienić kierunek!”,
Lecz było późno o jeden krok.
Stal zadrżała pod zimnym lodem,
A morze weszło w okrętu bok.

[Przedrefren]

Ile razy w swoim życiu
Obieramy niewłaściwy szlak?
Choć serce ostrzega nas po cichu,
My nie chcemy zawrócić na czas.

[Refren]

Płynie dumny, wielki liniowiec,
Lecz coraz niżej schodzi w mrok.
Każdy z nas ma swój własny rejs,
Lecz nie każdy wybiera dobry kurs.

Myślimy czasem: „Nic nas nie złamie,
Jesteśmy silni niczym stal”.
Lecz życie uczy nas pokory,
Gdy jedna chwila zmienia świat.

[Zwrotka 3]

Na pokład wbiegły strach i rozpacz,
Zgasł dawny blask bogatych sal.
Nie było ważne, kim kto został,
Gdy nadciągnęła ciemność fal.

Ktoś podał rękę obcej osobie,
Ktoś oddał miejsce, choć chciał żyć.
W ostatniej chwili człowiek odkrywa,
Co naprawdę znaczy być.

[Refren]

Płynie dumny, wielki liniowiec,
Choć jego świat już znika wśród fal.
Każdy z nas ma swój własny rejs,
Lecz nie wiadomo, ile będzie trwał.

Nie zawsze siła jest ocaleniem,
Nie zawsze duma chroni nas.
Czasem największym zwycięstwem
Jest komuś oddać własny czas.

[Bridge]

Kapitan został tam do końca,
Gdy morze brało pokład i maszt.
Nie szukał łodzi ani schronienia,
Bo wiedział, gdzie powinien trwać.

A orkiestra grała dalej,
Choć zimny wiatr zagłuszał śpiew.
Muzyka niosła się nad wodą
Jak ostatni spokojny brzeg.

Podobno do dziś, gdy nocą
Ocean milknie pośród mgieł,
Można usłyszeć tamte dźwięki,
Jakby ktoś wciąż nie kończył pieśni.

[Zwrotka 4]

Ta noc została w ludzkiej pamięci,
Nie tylko przez ogromny ból.
Przypomina, że największe okręty
Też mogą obrać błędny kurs.

Bo człowiek często jest jak statek —
Pełen pewności, planów, sił.
Wydaje mu się, że jest niezniszczalny,
Że los nie zmieni jego dni.

[Przedrefren]

Lecz czasem trzeba zwolnić wcześniej,
Usłyszeć ciszę, spojrzeć w dal.
Bo nie ten wygrywa, kto nie zawraca,
Lecz ten, kto umie zmienić szlak.

[Refren finałowy]

Płynie legenda przez nasze serca,
Przez tyle lat, przez tyle fal.
Każdy z nas ma swój własny rejs
I każdy kiedyś wybiera szlak.

Nie myśl, że nic cię już nie złamie,
Że jesteś silny niczym stal.
Bo życie czasem stawia przed nami
Górę ukrytą pośród fal.

Płynie legenda przez nasze serca,
A orkiestra wciąż dla nas gra.
Byśmy pamiętali, wybierając drogę,
Że można jeszcze zmienić kurs na czas.

[Outro]

Nad czarną wodą księżyc drży,
Ocean skrywa dawny świat.
Lecz tamta pieśń wciąż cicho płynie
I uczy pokory każdego z nas.