Dla Lidi od Stefana

Moja najdroższa, moja Liluś, minęło nam tyle wspólnych lat,
Aż trudno uwierzyć, jak ten czas ucieka tak.
Ty byłaś zawsze miłością, która w sercu trwa,
Ty stworzyłaś dom, co wciąż w ramionach nas ma. Ty jesteś moim światem, a ja Twój od tylu lat.

Przy Tobie nauczyłem się żyć,
Przy Tobie śniłem każdy swój sen.
Gdy patrzę na nas — wiem, że chcę
Jeszcze raz przejść z Tobą cały ten czas.
Bo miłość nasza nie zna lat,
Ona wciąż prowadzi nas.

Dałaś mi dwie córeczki — Agnieszkę i Ewę,
A z nimi świat, co stał się piękniejszy niż przedtem.
A potem wnuki — Adaś, Hania, nasz mały cud,
Jakby los powiedział: „To Wasz najpiękniejszy trud”. I kiedy patrzę dziś na wszystko, co nam dał czas,
Widzę, że każdy dzień prowadził znów do nas.
Bo choć zmienia się świat, choć płynie życia nurt,
My wciąż trzymamy się za ręce — tak jak w pierwszy ślubny krok.

A jeśli kiedyś czas nas dogoni,
Niech wie, że przeszliśmy go w zgodzie i w miłości.
Bo wszystko, co mam — to Ty,
I wszystko, co było — to nasze cudowne wspólne dni.