Zimowa Zawierucha
v5
@Jerzyna K
Zimowa Zawierucha
v5
@Jerzyna K
Dalszöveg
Zwrotka I
Urodzona po jasnej stronie ognia,
Z sercem wolnym, bez skazy i win.
On niósł w sobie cień dawnych pokoleń,
Zły szept krwi, co nie znała dni.
Mówili: „Jego ród jest przeklęty”,
„Z nim nie ma jutra ni snów”.
Lecz ona widziała tylko człowieka,
Nie cień, co szedł tuż-tuż.
Refren
To zimowa zawierucha,
Gdy miłość idzie pod prąd.
Gdy czysta krew spotyka mrok,
Los zawsze zbiera dług.
On kochał jak ogień bez sumienia,
Ona — jak modlitwa w noc.
Za serce dane złej krwi
Zapłaciła własny los.
Zwrotka II
On znał dotyk bez obietnic,
Słowa, co nie miały wagi.
Uwodził, bo tak nauczyła
Go krew, co nie zna skruchy ani prawdy.
A ona wierzyła, że miłość
Może złamać klątwę rodu,
Nie wiedząc, że nie każdy grzech
Da się zmyć łzami i lodem.
Refren
To zimowa zawierucha,
Gdy serce gubi ślad.
Gdy dziedziczony mrok
Wygrywa z tym, co jasne w nas.
On odchodził, gdy mróz topniał,
Ona zostawała z winą.
Bo miłość do złej krwi
Zawsze kończy się zimą.
Most (szeptem, mrocznie)
Krew pamięta więcej niż ludzie,
Los nie pyta, kogo kochasz.
Czasem uczucie jest próbą,
Której nie wolno wygrać.
Ostatni Refren
To zimowa zawierucha,
Nie było w niej snu.
Ona zapłaciła młodością,
On — nigdy nie zapłacił nic.
Śnieg przykrył ślady tej miłości,
Lecz klątwa trwała w niej.
Bo kochać kogoś z mroku
To nosić mrok jak cień.
Outro
Nie każda miłość jest darem.
Nie każda jest wyborem.
Niektóre są wyrokiem.
Urodzona po jasnej stronie ognia,
Z sercem wolnym, bez skazy i win.
On niósł w sobie cień dawnych pokoleń,
Zły szept krwi, co nie znała dni.
Mówili: „Jego ród jest przeklęty”,
„Z nim nie ma jutra ni snów”.
Lecz ona widziała tylko człowieka,
Nie cień, co szedł tuż-tuż.
Refren
To zimowa zawierucha,
Gdy miłość idzie pod prąd.
Gdy czysta krew spotyka mrok,
Los zawsze zbiera dług.
On kochał jak ogień bez sumienia,
Ona — jak modlitwa w noc.
Za serce dane złej krwi
Zapłaciła własny los.
Zwrotka II
On znał dotyk bez obietnic,
Słowa, co nie miały wagi.
Uwodził, bo tak nauczyła
Go krew, co nie zna skruchy ani prawdy.
A ona wierzyła, że miłość
Może złamać klątwę rodu,
Nie wiedząc, że nie każdy grzech
Da się zmyć łzami i lodem.
Refren
To zimowa zawierucha,
Gdy serce gubi ślad.
Gdy dziedziczony mrok
Wygrywa z tym, co jasne w nas.
On odchodził, gdy mróz topniał,
Ona zostawała z winą.
Bo miłość do złej krwi
Zawsze kończy się zimą.
Most (szeptem, mrocznie)
Krew pamięta więcej niż ludzie,
Los nie pyta, kogo kochasz.
Czasem uczucie jest próbą,
Której nie wolno wygrać.
Ostatni Refren
To zimowa zawierucha,
Nie było w niej snu.
Ona zapłaciła młodością,
On — nigdy nie zapłacił nic.
Śnieg przykrył ślady tej miłości,
Lecz klątwa trwała w niej.
Bo kochać kogoś z mroku
To nosić mrok jak cień.
Outro
Nie każda miłość jest darem.
Nie każda jest wyborem.
Niektóre są wyrokiem.
A zene stílusa
Dark nordic ballad inspired by the atmosphere of Saga of the Ice People. Slow to mid-tempo, minor key. Female lead vocal, emotional and fragile, with cold, airy reverb. Theme: a young innocent girl falls in love with a seductive man from a cursed, evil bloodline. He is a heartbreaker shaped by darkness and inherited sin. She believes love can break the curse, but must pay a terrible price for her feelings. Lyrics in Polish. Mood: tragic, fatalistic, melancholic, wintery. Instruments: soft strings, low piano, subtle folk elements, distant choir, icy atmosphere. Chorus strong and haunting, verses intimate and sorrowful. Feeling of destiny, forbidden love, snow, cold wind, inherited darkness.
