Pozostałości krzemowego lasu
v5
@Jerzyna K
Pozostałości krzemowego lasu
v5
@Jerzyna K
Dalszöveg
Zwrotka I
Był czas, gdy rosły drzewa z krzemu,
wysokie, ciche, pełne trwania.
Ich cień kładł się na całej ziemi,
jak obietnica bez pytania.
Nie znały pośpiechu ani lęku,
trwały powoli, w jednym rytmie,
a my wierzyliśmy bez słów,
że będą zawsze — nieomylnie.
Refren
To była era krzemu, dawno minęła,
jak długi sen, który zgasł o świcie.
Zostały ślady, chłodne i nieme,
resztki korzeni w martwej płycie.
Zwrotka II
Dziś po potężnych pniach i koronach
został tylko kruchy znak istnienia,
rozsypany w prochu i ciszy,
jak pamięć, która nie chce zniknąć.
Leżą na ziemi martwe liście —
cienkie płytki bez imion,
a wiatr przechodzi obojętnie,
nie wiedząc, czym był dawny dom.
Refren
To była era krzemu, inny czas,
gdy świat wydawał się nieśmiertelny.
Teraz już tylko pozostałości
i cisza ciężka, niepodzielna.
Bridge
Może głęboko, pod warstwą ziemi,
tli się jeszcze ślad wzrostu i światła,
lecz nikt nie czeka, nikt nie woła —
historia dawno zapadła.
Outro
Jeśli kiedyś ktoś zapyta: „co tu rosło?”
odpowie kurz i puste dni:
tu stał las krzemu, wielki i cichy,
a potem zniknął — jak myśli.
Był czas, gdy rosły drzewa z krzemu,
wysokie, ciche, pełne trwania.
Ich cień kładł się na całej ziemi,
jak obietnica bez pytania.
Nie znały pośpiechu ani lęku,
trwały powoli, w jednym rytmie,
a my wierzyliśmy bez słów,
że będą zawsze — nieomylnie.
Refren
To była era krzemu, dawno minęła,
jak długi sen, który zgasł o świcie.
Zostały ślady, chłodne i nieme,
resztki korzeni w martwej płycie.
Zwrotka II
Dziś po potężnych pniach i koronach
został tylko kruchy znak istnienia,
rozsypany w prochu i ciszy,
jak pamięć, która nie chce zniknąć.
Leżą na ziemi martwe liście —
cienkie płytki bez imion,
a wiatr przechodzi obojętnie,
nie wiedząc, czym był dawny dom.
Refren
To była era krzemu, inny czas,
gdy świat wydawał się nieśmiertelny.
Teraz już tylko pozostałości
i cisza ciężka, niepodzielna.
Bridge
Może głęboko, pod warstwą ziemi,
tli się jeszcze ślad wzrostu i światła,
lecz nikt nie czeka, nikt nie woła —
historia dawno zapadła.
Outro
Jeśli kiedyś ktoś zapyta: „co tu rosło?”
odpowie kurz i puste dni:
tu stał las krzemu, wielki i cichy,
a potem zniknął — jak myśli.
A zene stílusa
Melancholic, cinematic song with a calm, elegiac mood and a subtle sense of warmth. Style: slow alternative folk / ambient ballad with a very light touch of melodic italo disco (Modern Talking–inspired harmony). Tempo: slow to medium-slow. Atmosphere: nostalgic, reflective, quietly emotional, sense of passing time and faded greatness. Instrumentation: soft piano or acoustic guitar as the main harmony gentle analog synth pads adding warm, melodic undertones (1980s-inspired, very subtle) minimal, soft pulse or light rhythmic movement (no strong beat, just flow) restrained strings in the background no aggressive electronic or dance elements Vocals: male vocal warm, calm, slightly melancholic timbre emotional but restrained delivery melodic phrasing without excess vibrato Polish language light reverb, sense of distance and memory Mood keywords: nostalgia, remembrance, lost era, gentle melody, silence after growth, warmth mixed with sadness Overall feeling: A poetic lament fo
